De kerk: niet mijn soort mensen

Het hele idee dat je een kerk vormt met iedereen die bij Jezus wil horen is vragen om problemen. Wat de een eerbiedig vindt, is voor de ander vormendienst. Wat voor de een uiting van de heilige Geest is, is voor de ander jezelf wat wijs maken. Waar de een bevrijding ervaart, ziet de ander gevaarlijk relativisme. Dan hebben we het nog niet gehad over muziekvoorkeuren in de kerkdienst. Iets is voor de één een extatische ervaring, maar roept bij de ander vervreemding of verveling op. Bovendien zijn er verschillen van inzicht over gender en sekse, doop en avondmaal (voor kinderen of juist niet?), de werking van de Geest, de plaats van Israël in Gods heilsplan.

Er spelen nog meer dingen mee: verschil in opleiding, werk, inkomen en afkomst. De een mag ‘dr.’ voor haar naam zetten, terwijl de ander nauwelijks kan lezen. De een kan een eigen huis in Amsterdam betalen, een ander woont al jaren in een beschimmeld en tochtig huis of heeft geen vaste verblijfplaats. De een heeft zijn leven prima op orde, voor de ander is het al een hele prestatie om op zondag halverwege de dienst in de kerk te komen.

Geen veilige bubbel

Niets van het bovenstaande heb ik verzonnen. Ik kom het allemaal tegen in ‘onze’ kerk. Dat is moeilijk. We begrijpen elkaar vaak niet goed. Af en toe vertrekken gemeenteleden naar andere gemeenten, omdat daar letterlijk of figuurlijk meer hun taal wordt gesproken. Onlangs hebben we besloten door te blijven gaan met twee verschillende zondagse diensten, omdat we de verschillende stijlen (grofweg ‘klassiek-gereformeerd’ en ‘evangelisch’) niet goed

kunnen combineren. Het is geen doen al die verschillen. Tegelijk: dit is kerk-zijn. Het is normaal dat het ingewikkeld is. En het is niet normaal als de kerk een veilige bubbel is geworden, omdat ze grotendeels bestaat uit ‘ons soort mensen’. Iemand zei eens nadat ‘zijn’ gemeente gescheurd was en een deel ervan vertrokken was: ‘We hebben het nu zo goed met elkaar. Het is eng, we lijken wel een sekte.’ Met andere woorden: fijn als je het heel goed hebt met elkaar, maar waardoor komt dat? Is dat omdat we diep de eenheid in Christus beleven, of is het toch ook of misschien zelfs vooral dat we zo op elkaar lijken? De kerk is niet bedoeld als een besloten club waar dezelfde soort mensen het goed hebben met elkaar, maar als de plek waar de muur van vijandschap en onverschilligheid tussen mensen is weggebroken door Jezus Christus (vergelijk Efeziërs 2:11-22).

Filialen