‘Ik wist één ding: ik ga niet opgeven’

In het eerste nummer van OnderWeg, 10 januari 2015, schreef Wim van der Schee een artikel over wat het betekent onderweg te zijn: ‘Onze stad is niet blijvend, we zijn onderweg naar de stad die komt’, zegt Hebreeën 13:14. Maar hebben we enig idee wat dat betekent? Kunnen wij ons hier in het Westen wel inleven in deze woorden? Om eerlijk te zijn: nee, helemaal niet.’ Hij trekt een parallel met het onderweg zijn van vluchtelingen. ‘Onderweg zijn zonder terug naar huis te kunnen: dat staat volgens Hebreeën voor de christelijke manier van in het leven staan. Er is geen weg terug, er is alleen een weg vooruit, zonder te weten waar je komt.’ We vroegen Sahar uit Iran naar haar ervaring met onderweg zijn.’

Ik ben Sahar Hossini, 31 jaar oud, geboren in Teheran, Iran. Tot mijn zestiende woonde ik daar. Het leven was goed. Elk jaar vierden we mijn verjaardag en als kind was ik altijd blij, want dan kreeg ik chocoladetaart en cadeautjes. Mijn leven voelde als dat van een prinses, zonder zorgen, vol warmte en liefde. Maar op mijn negende verjaardag veranderde alles. Vanaf dat moment werd ik gezien als een volwassen vrouw. Ik moest mij ook zo gedragen, al voelde ik me nog een kind. Ik moest mijn mooie haren bedekken en leerde wat het betekent als de wereld kleiner wordt. Mijn prinsessenwereld verdween stap voor stap. Toen ik zestien was, viel alles uit elkaar. We moesten Iran verlaten. De smokkelaar bepaalde onze weg, niet wijzelf. Eerst gingen we naar Turkije en vandaaruit naar Nederland. Toen we hier aankwamen, werd ik één maand vastgehouden in de gevangenis. Niet omdat ik iets verkeerd had gedaan, later noemden ze het een foutje. Na die maand ging ik naar het AZC. Alles daar was nieuw: nieuwe mensen, een nieuwe taal, een nieuwe cultuur. Zelfs de straten waren anders. In mijn land had ik nog nooit een fietspad gezien! Ik voelde me verdwaald, alsof ik opnieuw moest leren leven.

Doorgaan

De eerste jaren waren zwaar. Pas na veertien jaar kreeg ik mijn verblijfsvergunning. Al die tijd was ik ongedocumenteerd, zonder geld, zonder een vast dak boven mijn hoofd. Soms wist ik niet hoe ik de volgende dag kon doorkomen. In die jaren had ik maar een paar dingen die mij houvast gaven. De mensen om mij heen – vrienden, vrijwilligers en soms zelfs onbekenden – gaven mij kracht door hun liefde en steun. Hun woorden, hun aandacht, hun glimlach… dat maakte dat ik me niet helemaal alleen voelde. Soms voelde het alsof ik aan het einde van mijn kracht was. Ik wist: als ik nu opgeef, is dat het einde van mijn verhaal — van mijn leven, van mijn geestelijke gezondheid. Ik wilde mijn leven niet zo eindigen. Ik wist dat ik slim was, dat ik veel kon en dat God nog iets met mijn leven wilde bereiken. Daarom zei ik steeds tegen mezelf: ‘Opgeven is niets voor mij.’ Ook mijn geloof hield mij overeind. Ik bleef geloven dat alles mogelijk is, dat niets voor God onmogelijk is. Soms huilde ik als iets niet lukte of te zwaar voelde, maar daarna zei ik tegen mezelf: ‘Sahar, opgeven is niets voor jou. Morgen is er een nieuwe dag.’ Dat geloof, samen met de mensen die God op mijn pad bracht, hielpen mij elke keer weer op te staan en verder te gaan.

Geloofwaardig

Toen ik na veertien jaar eindelijk mijn verblijfsvergunning kreeg, dacht ik dat alles eindelijk achter me lag. Maar ik ontdekte dat de IND (Immigratie en Naturalisatie Dienst) mij die vergunning al veel eerder had kunnen geven. Ik besloot naar de rechtbank te gaan en daar kreeg ik gelijk. De rechter bepaalde dat de ingangsdatum van mijn verblijfsvergunning jaren werd teruggezet, waardoor ik meteen kon naturaliseren. Dat moment was heel bijzonder. Aan de ene kant voelde ik blijdschap en dankbaarheid, maar aan de andere kant kwam er ook pijn omhoog. Al die jaren had ik in onzekerheid geleefd, in moeilijke omstandigheden, zonder te weten wat mijn toekomst zou zijn en nu bleek dat ik al die tijd de waarheid had gesproken. De IND had gezegd dat mijn verhaal niet geloofwaardig was, maar uiteindelijk bleek: ik had gelijk. Ik was in de war en diep geraakt. Ik had het gevoel dat mijn gouden jaren van mij waren afgepakt. Toen ik naar Nederland kwam, was ik zestien – de leeftijd waarin een meisje hoort te bloeien, te dromen en te groeien. Maar in plaats daarvan leefde ik in onzekerheid. Alles wat ik wilde doen, werd tegengehouden. Niet omdat ik iets verkeerd had gedaan, maar omdat ik moest wachten, altijd wachten. Wachten op een beslissing en op rechtvaardigheid. Jaren gingen voorbij, en ik voelde soms alsof mijn leven stilstond, terwijl de wereld om mij heen doorging. Toch heb ik geleerd dat niets voor niets is. Door al die pijn heb ik kracht gevonden en een diep geloof dat mij helpt om door te gaan. In die moeilijke jaren heb ik ook veel mooie mensen ontmoet, mensen die zeiden: ‘Nee, dat kan niet. Dit is onmenselijk.’ Mensen die eerst de mens zagen en pas daarna de regels. Zij gaven mij hoop, vertrouwen en moed.

Ik heb kracht gevonden in een diep geloof dat mij helpt door te gaan

Blijven geloven

In Nederland leerde ik Jezus kennen. Ik werd christen en dat veranderde alles. God gaf mij kracht om door te gaan, zelfs als ik dacht dat ik het niet meer kon. Door zijn Woord krijg ik elke dag hoop.

‘Maar wie op de HEER vertrouwen, putten nieuwe kracht;
zij varen op met vleugels als arenden,
zij lopen, maar worden niet moe,
zij wandelen, maar worden niet mat.’
Jesaja 40:31

God heeft mij veel geleerd onderweg. Hij bracht mensen op mijn pad die mij hielpen, die naar mij luisterden en mij lieten zien dat ik niet alleen was. Door hen heb ik ervaren wat liefde en genade betekenen. Nu weet ik dat onderweg zijn niet betekent dat je verdwaald bent. Het betekent dat je groeit, leert en vertrouwt stap voor stap. Mijn reis was niet gemakkelijk, maar God was bij mij in elke stap. Ik ben nog steeds onderweg. Niet alleen naar een plek, maar naar wie ik mag zijn in Hem.
Onderweg zijn betekent voor mij: blijven geloven, blijven hopen en nooit vergeten dat God mijn gids is. De reis is nog niet voorbij, maar ik weet nu: met God ben ik altijd onderweg naar huis.