Loof God!

Psalm 150 is een bijzondere psalm. Op het eerste gezicht lijkt hij weinig inhoud te hebben. Hij begint met ‘Halleluja!’ en eindigt ermee en daartussen elf keer dezelfde oproep: Loof God! Geen uitleg, geen klacht, geen vraag – alleen lof. Die oproep – geen vrijblijvend advies! – kan weerstand oproepen. Hoe kun je enthousiast God loven, terwijl de wereld in brand staat – in Oekraïne, het Midden-Oosten, Soedan – of terwijl overstromingen en rampen mensenlevens verwoesten? Kun je loven als je zelf verdriet hebt of rouwt om wat in je eigen leven of dat van geliefden gebeurd is?

Halleluja. Looft God in zijn heiligdom,
looft Hem in zijn machtig uitspansel;
looft Hem om zijn machtige daden,
looft Hem naar zijn geweldige grootheid.
Looft Hem met bazuingeschal,
looft Hem met harp en citer,
looft Hem met tamboerijn en reidans,
looft Hem met snarenspel en fluit,
looft Hem met klinkende cimbalen,
looft Hem met schallende cimbalen.
Alles wat adem heeft, love de Here.
Halleluja.

Psalm 150 (NBG’51)

Toch geeft de psalm goede redenen om verder te kijken. Psalm 150 vormt niet zomaar het slot van het psalmboek. Het is als het slotakkoord van een lange symfonie waarin alle menselijke emoties hebben geklonken: vreugde, angst, woede, twijfel, wanhoop en hoop. Als er één bijbelboek eerlijk is over de werkelijkheid van het leven, is het wel het psalmboek. Het kent de verwondering over de grootsheid van de schepping, maar ook de rauwheid van de klacht, de scherpte van de aanklacht tegen het onrecht en de stilte van het wachten. Psalm 150 is dus niet naïef.

Hij negeert onze levenservaring niet, maar neemt het mee in zijn lofzang. De psalm roept op om te kijken naar wie God is en wat Hij doet. Moet je eens zien wat Hij allemaal gemaakt heeft! De schepping zelf is een en al lofzang: bloemen die zich openen naar het licht, vogels die zingen bij het ochtendgloren, bergen die sinds mensenheugenis staan op de plaats waar ze staan, zeeën die in eindeloze golven getuigen van Gods kracht. Ondanks alle gebrokenheid blijft de schepping ‘het theater van Gods glorie’, zoals Calvijn het noemde. Kijk ook naar wat Hij doet: de geschiedenis van Abraham, Isaak, Jakob, Israël. Steeds weer liet Gods volk Hem los, maar Hij bleef trouw. Uiteindelijk zond Hij zijn Zoon Jezus, die het kwaad van de wereld droeg en overwon. Daarom is onze eindbestemming, ondanks tranen en tegenslagen, ondanks ons eigen struikelen op de weg achter Jezus, de lof op God. Die lof verdringt het verdriet niet, maar tilt het op en draagt het en getuigt van een God die het waard is om geprezen te worden, juist omdat Hij alles goed zal maken.

Schallende bazuinen