Column: Samen rijk

Roel Kuiper. (beeld Maarten Boersema)

Van verzoening word je samen rijk. Ieder die een conflict met een naaste geliefde bijlegt, weet dat. Conflicten maken eenzaam. Elk woord wordt gewogen, fouten worden uitvergroot, er valt een donkere schaduw. Wat een opluchting als er verzoening is. Verzoening geeft ruimte, blijdschap om wat de ander doet en aan goeds te geven heeft. Je kunt weer samen spreken.

Het samengaan van De Reformatie en Opbouw is ook een soort verzoening. Wie een beetje kerkelijk-historisch besef heeft, weet hoe bijzonder deze fusie is. Opbouw is ooit ontstaan uit een pijnlijk conflict in de redactie van De Reformatie. OnderWeg laat iets zien van de kracht van verzoening.

Een goede verzoening verdoezelt de waarheid niet. Zij veegt verschillen niet onder de mat. Mensen die samen door een conflict heengaan, kennen de feiten doorgaans al te goed. Maar echte verzoening bouwt daar niet op voort. In een echte verzoening leveren we onze aanspraken in, ruilen we onze (vermeende) rechten uit, stoppen we met alleen maar onze kant van het verhaal. Samen een nieuw hoofdstuk beginnen hoort bij verzoening.

Een goede verzoening verdoezelt de waarheid niet

In Zuid-Afrika kwam na de apartheid een ‘waarheids- en verzoeningscommissie’. Desmond Tutu en Nelson Mandela gaven er richting aan. Voor hen stond verzoening hoger dan recht. Er zijn processen gevoerd die erin eindigden dat slachtoffers en daders elkaar vergaven en omhelsden. Zo ontstond ruimte om verder te gaan. Dat was de rijkdom van de verzoening.

In echte christelijke verzoening zit de omkeer. Wegen van zelfrechtvaardiging voeren een eenzame duisternis in. Als we omkeren gaan we de ander in een nieuw licht zien, het licht van Christus. Niet wat de ander mist of ons niet geeft wordt het uitgangspunt, maar de verwondering over wat we samen in Christus gekregen hebben en nu kunnen delen. Dat is de genade van de verzoening. Met Christus onderweg. Dat maakt samen rijk.