Religie onder hoogspanning

De Haagse Schilderswijk kent een grote gevoeligheid als het gaat om religie. De buurt komt er regelmatig mee in het nieuws. Afgelopen zomer was ook onze eigen Havenkerk plotseling het onderwerp van enkele nieuwsberichten in de landelijke media. Wandelen met God is dan vooral zoeken naar evenwicht.

Als Havenkerk werden we ervan beticht dat we moslimkinderen probeerden te bekeren tot het christendom en dat ze gedwongen werden om mee te doen met bidden. Eerlijk gezegd was ik blij dat ik op het moment van het tumult ver weg op vakantie was, want binnen een paar uur stond mijn voicemail vol met mensen van de media. Het maakt wel duidelijk hoe groot de gevoeligheid kan zijn als je je als kerk probeert te bewegen in een omgeving die overwegend moslim is.

Wat was er gebeurd? Leden van onze kerk sporten wekelijks met kinderen uit de buurt op een pleintje. In de zomervakantie maken we daar samen met Athletes in Action een groot feest van, dat een week duurt. Er wordt gesport, gespeeld, een verhaal uit de Bijbel verteld en soms is er een getuigenis te horen.

Regelmatig hebben we met de ouders van de kinderen interessante gesprekken over waarom we dit doen. Vaak beginnen zij zo’n gesprek uit bezorgdheid, soms met een tikje weerstand, maar we komen daar altijd wel uit. Dit keer dus even niet en er ontstond een relletje, dat gelukkig ook weer snel over is gegaan. Al blijft het gerucht ons wel aankleven dat we een kerk zijn die uit is op het maken van bekeerlingen.

Vredestichters

Na deze zomer is voor de Havenkerk de vraag wel heel urgent geworden: wat betekent het voor ons om als kerk aanwezig te zijn in de openbare ruimte, waar vrijwel alleen maar migranten wonen en de meeste mensen de islam aanhangen? We willen ons niet schamen voor het evangelie, maar voelen daarmee ook de roeping om vredestichters te zijn en mensen van verschillende afkomst en religies met elkaar te verbinden. Daarin komt het aan op zorgvuldigheid.

Spannend

Achteraf was ik blij met keuzes die we van tevoren hadden gemaakt. Voor het eerst deden er moslims mee in het sportteam: een Syrische vluchteling die als vrijwilliger wekelijks meesport in de buurt, en een jongen die ons als kind heeft leren kennen en al jaren meedoet. Dat was spannend voor het team, dat gewend is om inspiratie te halen uit de Bijbel en uit gebed. Er leefden dan ook best wel vragen: Kun je samen op een goede manier God aanbidden als er ook teamleden zijn die Jezus niet als zijn Zoon erkennen? Kun je dan echt samen de leiding van de Heer zoeken?

We hadden besloten dat ook de moslims volledig met het team mee konden draaien; we hebben tenslotte niets te verbergen. Eén van hen heeft dat daadwerkelijk ook gedaan, inclusief de Bijbelstudies en de gezamenlijke gebeden. Ik vond het een prachtig voorbeeld van hoe je recht kunt doen aan je eigen geloof, zonder dat je iemand uitsluit die Jezus niet kent zoals wij. De eenheid van het team en de verbondenheid met Christus hebben er niet onder geleden.

Wankel

Toch werd het afgelopen zomer eens te meer duidelijk hoe wankel het evenwicht is als je vanuit je eigen overtuiging open in de wereld wilt staan. Helaas lukt het niet altijd om mensen te overtuigen van onze goede bedoelingen. Het blijft zoeken hoe je kunt wandelen met God in een buurt waar de omgang met religie onder hoogspanning staat.