Column: Ruimte om te denken

In de afgelopen zomer bezocht ik een internationaal congres in Leuven. Op dit congres kwamen theologen, filosofen en andere wetenschappers van all over the world bij elkaar om na te denken over christendom en de toekomst van onze samenlevingen. Het is spannend om te zien hoe kerken in verschillende landen en culturen antwoord proberen te geven op de vragen van onze tijd.

Eén van de meest indrukwekkende lezingen was van een donkere hoogleraar uit Zuid-Afrika. Hij vertelde – zijn lezing was één groot verhaal – dat hij dankbaar was dat ‘witte’ zendelingen het evangelie naar Zuid-Afrika gebracht hadden. Hij vertelde ook over de beschamende rol die de ‘witte’ theologie speelde in de legitimatie van de apartheid. Maar desondanks overheerste de dankbaarheid: zijn kerken zouden met liefde zendelingen willen sturen naar het geseculariseerde Westen. Tevens benadrukte hij het belang van het evangelie voor zijn land.

Zijn Afrikaanse kerken zouden met liefde zendelingen willen sturen naar het geseculariseerde Westen

Ook heb ik enkele workshops gevolgd van onze ‘eigen’ theologen. Dolf te Velde hield een lezing over de betekenis van de leer van de predestinatie in een postmoderne tijd, Ad de Bruijne over een theologische visie op de taak van de overheid in de huidige samenleving, en Hans Burger over de invloed van de zondeval op ons denken. Allemaal spannende lezingen over belangrijke onderwerpen.

De vele lezingen hebben een diepe indruk op mij gemaakt. Het christendom is van grote betekenis voor de ontwikkeling van onze samenleving. Maar de vraag naar het hoe en wat kan niet eenduidig beantwoord worden. Elk land moet zoekend zijn eigen weg gaan in het besef dat theologie uiteindelijk een contextuele theologie is. Denken vraagt ruimte. Ruimte om afscheid te nemen van het verleden. Ruimte om met nieuwe denkbeelden te komen. Denken vraagt vooral moed: om de betekenis van het evangelie voor deze tijd scherp naar voren te brengen. Ook als de kerk niet op je boodschap staat te wachten.