De weg zoeken in de Schilderswijk

Vorig jaar bestond de Havenkerk tien jaar. Dat hebben we uitgebreid gevierd. Maar we stonden ook stil bij de vraag: hoe gaan we nu verder als kerk van Christus in de Haagse Schilderswijk?

Bij zo’n jubileum denk je terug. De begintijd was heerlijk. We ervoeren dat de heilige Geest voor ons uit was gegaan en wij alleen maar hoefden te volgen. Van een groepje van zo’n 45 mensen zijn we gegroeid naar een gemeente van ongeveer 150 mensen. Daarnaast komen tientallen mensen in de kerk voor allerlei gelegenheden. God heeft ons rijk gezegend!

Na het feest zijn we een bezinning gestart over de toekomst van de kerk. Wat is de weg die God ons wijst om het licht van Jezus in de Haagse Schilderswijk verder te laten schijnen? We hebben er een aantal gemeenteavonden over gesproken. Daar zijn goede dingen uit gekomen, maar toch blijft het lastig.

Mengen

In de afgelopen tien jaar is de Havenkerk op twee manieren gegroeid. Voor een deel door jonge christenen die naar Den Haag verhuizen en in de buurt van onze kerk komen wonen. Deze mensen hebben we nodig, want ze zetten zich enthousiast in voor de kerk. Daarnaast leerden we steeds meer mensen uit de buurt kennen. Zij waren niet gewend om naar een kerk te gaan. Juist voor hen willen we er zijn als een kerk van en voor de buurt.

We zien dat deze twee groepen niet makkelijk mengen. De jonge christenen zien we vooral op zondag, de buurtmensen door de week bij de maaltijden of andere momenten van ontmoeting. Op zich is het goed dat iedereen komt naar een gelegenheid die aansluit bij de eigen behoefte. De maaltijd op maandagavond is voor ons net zo goed kerk als de dienst op zondagmorgen. Het is echter jammer dat de cultuurverschillen kennelijk zo groot zijn dat we deels gescheiden optrekken. Daarom geniet ik zo van een kerstavonddienst of een goedevrijdagviering. Dan zijn we opeens met mensen uit alle geledingen bij elkaar.

Rusteloos

Eigenlijk is de groep van goed opgeleide christenen met een kerkelijke achtergrond te groot geworden. Met zo veel ‘vreemdelingen’ voelen de buurtbewoners zich niet meer thuis. Dan zijn ze liever onder elkaar. Een ander probleem is dat we vol zijn. Op de huidige manier kunnen we niet verder. In die tien jaar zijn we wat dat betreft een ‘echte’ kerk geworden: we zijn meer bezig met de mensen in de kerk dan met de mensen in de Schilderswijk.

Dat zit me niet lekker. Ik wil dat we een kerk zijn die in al haar vezels verbonden is met de buurt, die meeleeft en meedeelt in de pijn en de vreugde van de buurt. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe we daar verder in kunnen groeien. Ik merk onrust, een gebrek aan inspiratie, verveling soms. Wat is er aan de hand? Ben ik zo’n rusteloze pionier die al te lang op dezelfde plek is gebleven, of is er wat anders?

Vasten

Afgelopen zondagmiddag zat ik zelf in de kerk, in een gezamenlijke dienst van CGK, GKv en NGK waarin een missionair team werd uitgezonden naar een andere Haagse wijk. De preek ging over de uitzending van Barnabas en Paulus. Ik haal er één ding uit: zij begonnen met bidden en vasten (Handelingen 13:3). De heilige Geest maakt daar gebruik van. Ik vond het verkwikkend en dacht: dat hebben wij ook gewoon weer nodig, net als die gemeente van Antiochië. De agenda met vergaderingen aan de kant en alle ruimte voor het zoeken van de Heer in gebed en vasten. Ik besef dat er niet opeens makkelijke antwoorden komen, maar toch… Laten we zien hoe de Geest ons leidt. Ik ben benieuwd.