Uit de school geklapt

Er zijn dingen waarover men niet mag spreken. Neem het personeelsuitje van GKv-predikanten. Deze samenscholing gaat niet richting kartbaan of wokchinees. Op een gure herfstdag in november komt het gilde bij elkaar in een kloeke kerk. De ambiance valt ruimschoots binnen de comfortzone van de doelgroep. Om dit gevoel van veiligheid te completeren, wordt er niet gepaintballd maar vergaderd. Afgemaakt met sprekers en groepjes, op een bedje van PowerPoints met een huisgemaakte rondvraag als dessert.

Deze bijeenkomsten dragen een besloten karakter. Alleen leden van de predikantenvereniging zijn welkom. Hier kun je als collega’s alles zeggen zonder terstond geschorst te worden. Maar ten diepste is het vooral een feest van herkenning onder lotgenoten. Even uit de sleur om leven en lot te delen, met de voeten op tafel.

Omdat dit alles in het geheim plaatsvindt, heb ik dus al te veel gezegd

Omdat dit alles in het geheim plaatsvindt, heb ik dus al te veel gezegd. Thomas Dekker heeft laten zien dat het misgaat als je ploeggenoten meesleept in gênante onthullingen. Maar als ik met die ogen naar de laatste bijeenkomst kijk, mag er best iets over gezegd worden. Een tipje van de sluier: het ging over de predikant als mens in grote veranderingen. Wat doet dat met je, welke rol kies je daarin, hoe voorkom je een zesde of zevende poot onder het schaap? Een scala aan ontwikkelingen passeerde de revue, van technische verbeteringen tot processen waarin de eindsituatie in nevelen gehuld blijft. Die laatste vaagheid levert een flinke dosis onzekerheid en mogelijke conflict op. Altijd handig, zo’n blokje praktische knowhow.

Maar het mooiste vond ik de herdenking. Namen van collega’s, gestorven in het afgelopen jaar. Een korte biografie en een bemoedigend woord over hun plek als getuige. ‘Zalig, die in Christus sterven, de doden, die de hemel erven’, zongen wij. In ontroering en geloof verbonden. Echt een moment om door te geven.