Leren van de zoektocht van een twintiger

Vanavond eten Tim en Isa (24) met ons mee. Zij kregen zes jaar geleden verkering. Isa was niet kerkelijk, Tim wel, en vanaf het begin ging Isa regelmatig met hem mee naar de kerkdiensten en naar andere activiteiten. We kijken samen terug op de afgelopen jaren en hoe zij deze periode heeft ervaren. Een interessante zoektocht van een twintiger, die ons nieuwe inzichten kan geven.

Tot zij 7 jaar oud was, zo vertelt Isa, ging ze af en toe met haar ouders naar de kerk. Na de scheiding van haar ouders niet meer. Op de basisschool hoorde ze weleens iets over kerk en geloof, en toen ze ouder werd ging ze soms met een vriendin mee naar de kerk. Haar thuissituatie was niet makkelijk en mede daardoor trok de kerk haar aan. Ze zocht naar wat zij thuis niet vond: houvast en stabiliteit.

Ze kreeg verkering met Tim, die van jongs af aan met zijn ouders en zus naar de kerk gaat. Af en toe ging ze met hem mee naar de kerk. Toen ze voor haar opleiding jeugdzorg een groep moest observeren, besloot ze dit te doen bij de tienerclub van de kerk; Tim gaf leiding aan deze club. Sindsdien gaat ze altijd mee, want ze vond het leuk en mooi om te doen. In het begin wat op de achtergrond, maar uiteindelijk trok ze zelfs de kar. Ze zorgde voor de continuïteit en vervulde een belangrijke rol bij het organiseren van het jaarlijkse kamp. Over Isa’s achtergrond werd niet moeilijk gedaan. Ze ‘geloofde’ zelf misschien nog niet, maar was wel op zoek. Op die manier gaf ze ook leiding aan de tienerclub, als zoekende.

Houvast

Wat maakte nu dat ze bleef komen? Ze vond iets van het houvast dat ze zocht, in het programma van het jeugdwerk en in de gemeenschap: ‘Als Tim zonder mij kwam, vroegen mensen waar ik was, ik werd gemist. Toen ik geopereerd moest worden kreeg ik van veel mensen uit de kerk een kaartje.’

Ze heeft vijf jaar leidinggegeven aan de tienerclub en organiseert nu samen met Tim activiteiten voor de jongeren in de kerk. Maar ze gaan ook een activiteit voor de hele kerk organiseren, afgeleid van het tv-programma Alles mag op vrijdag, want, zegt Isa, ‘er mag wel wat meer gelachen worden in de kerk.’ Beiden vinden het de laatste tijd in de kerk zo beladen en zwaar. Die discussies over lastige onderwerpen, daar houden ze zich liever buiten. Het helpt volgens hen om met elkaar te ontspannen en leuke activiteiten te doen, zoals toen ze op een gemeenteavond een spel organiseerden. Zoiets schept een band en breekt het soms zo dikke ijs.

Link

Tim en Isa zijn nauw betrokken bij de kerk, maar komen niet elke zondag. Het maakt voor Isa uit welke dominee er is: ‘Ik moet het verhaal wel kunnen volgen. Soms preekt er iemand die echt de link weet te leggen met het leven nu, dat spreekt me aan.’ Zoals een keer in een jeugddienst: ‘Ik weet het nog precies, want het ging echt over mijn leven.’ Wat er werd verteld, sloot aan bij waar zij mee bezig was. Ook de liedjes, want er werd Nederlandstalige popmuziek gebruikt in de dienst. ‘Ik vind het altijd tof als er op die manier een link wordt gelegd.’

Positiviteit

Verhalen zoals dat van Isa vind ik fijn om te horen. Ze is open en eerlijk en geeft inzichten waar we als kerken mee verder komen.

1. Jongeren willen zich inzetten. Mensen zeggen soms dat ze jongeren moeilijk kunnen activeren, maar uit deze en andere ervaringen blijkt het tegendeel. Als ze de ruimte krijgen om het op hun manier, binnen hun netwerken, te organiseren, zijn ze tot veel bereid.

2. Jongeren willen geaccepteerd worden. Wat mooi dat Isa de ruimte kreeg om mee te draaien in het jeugdwerk, terwijl ze er zelf nog niet uit was. Het is goed om hierover het gesprek aan te gaan en niet op voorhand te zeggen dat zoiets niet kan.

3. Jongeren blijven liever buiten de zware discussies. Ze zoeken vooral naar positiviteit in de kerk. Kerken hebben soms de neiging om zich in discussies te verliezen. Die zijn misschien nodig, maar heb ook aandacht voor elkaar, en lach ook met elkaar.

4. Denk na over de zondagse eredienst. Als er wordt gezegd dat jongeren niet meer in de kerk komen, wordt vaak de zondagse eredienst bedoeld. Dat is hét kerkelijke moment. Tegelijk is dat moment voor veel jongeren een struikelblok. Het is goed om je daar als kerk op te bezinnen. Waarom ligt de nadruk op de zondag? Als we ook jongeren in de kerkdienst willen aanspreken, hoe kunnen we dat doen? Onderzoeken en het verhaal van Isa laten zien: jongeren zijn op zoek naar ontmoeting en naar een goed verhaal, dat verbinding maakt met hun dagelijks leven.

Karen Scheele is jeugdwerkadviseur bij het NGJ. Met bijdragen van Paul Smit (NGJ) en Anko Oussoren (Praktijkcentrum GKv). Vanwege de privacy van de betrokkenen zijn de namen Tim en Isa gefingeerd.

Agenda

18 maart: Twintigersevent ‘Hier ben ik!’ Een interactieve viering met inspirerende workshops en ruimte voor ontmoeting. Zie ontdekkendbijbellezen.nl/hierbenik.

6 april: Regiobijeenkomst van het Praktijkcentrum, met als thema ‘Jongvolwassenen. De zoektocht naar een vernieuwend evangelie’, in de GKv Eindhoven-Best. Zie www.praktijkcentrum.org/highlight/regiobijeenkomsten-kerk-zijn-in-deze-tijd.

7 april: Trainingsdag De Wittenberg over omdenken in het jeugdwerk, met als thema: ‘Hoe bereiken jongeren de kerk?!’ Zie www.dewittenberg.nl/omdenken/algemene-informatie.

16 en 17 mei: Conferentie van INNOV8 voor (semi-)professionele kerkelijk jeugdwerkers. Thema: POP-UP. Zie www.missienederland.nl/innov8.

Media/tips

Het is erg leuk om jongeren uit te nodigen om een keer te komen eten. Wie ga jij uitnodigen?

De manier waarop Isa mee ging helpen met jeugdwerkactiviteiten daagt ons uit om na te denken over de grenzen van de geloofsgemeenschap en wie wat mag doen tijdens onze activiteiten. Die grenzen zijn niet op voorhand duidelijk. Om vrijblijvendheid te voorkomen vraagt dit wel dat we elkaar in alle openheid bevragen of we dicht bij of (nog) verder weg van Christus zijn.

Met bijdragen van Paul Smit (NGJ) en Anko Oussoren (Praktijkcentrum GKv). Vanwege de privacy van de betrokkenen zijn de namen Tim en Isa gefingeerd.