Column: Chocolade

Sommige vrienden facebooken niet in de veertigdagentijd, anderen drinken geen alcohol en ik ken zelfs iemand die veertig dagen vast en alleen op vruchtensap leeft. Er zijn ook christenen die alle snoep laten staan in deze periode. Dat is dan wel weer jammer in het seizoen dat alle paaseitjes je in de winkel toeroepen dat de lente gevierd mag worden.

Zo was ik op een conferentie waar voor alle deelnemers heerlijke chocolade klaarstond. Een collega die niet snoept in deze weken keek er verlekkerd naar en beklaagde zich erover dat ze deze zoetigheid nu niet mocht eten. Het viel haar zwaar, maar ze stelde zich het nog veel zwaardere lijden van onze Heer voor ogen. Tot opeens haar gezicht oplichtte, ze een greep in de schaal deed en een handvol chocolade in haar handtas liet verdwijnen. ‘Voor zondag, want dan mag het wel’, legde ze half verontschuldigend uit. ‘En voor het geval je je afvroeg waarom ik tijdens de lunch wel die kroket nam: hartig mag altijd.’

Geeft het een goed gevoel dat je zelf toch ook nog iets doet?

Wat helpt jou om stilgezet te worden bij het intense, diepe lijden van Christus? Jezelf dingen ontzeggen, als zeer bescheiden afspiegeling van alles wat Jezus voor ons opgaf? Geeft het een goed gevoel dat je zelf toch ook nog iets doet? Als je bijvoorbeeld snoepen eigenlijk niet goed vindt, zou het dan niet beter zijn om dat 365 dagen per jaar niet te doen? In de Bijbel staat trouwens dat Jezus wel wijn dronk in de weken voor zijn sterven. En zoetigheid? Het zou zomaar kunnen dat de vrouwen die Hem volgden iets lekkers voor Hem meebrachten.

Ik zal u eerlijk zeggen, ik weet er niet zo goed raad mee, met dat symbolische vasten voor Pasen. Wel heb ik diep respect voor degenen die daar goed vorm én inhoud aan kunnen geven. Ik ben zelf meer voor een vijftigdagentijd na Pasen: met chocolade en heel veel andere feestelijke dingen vieren dat Jezus voor ons overwonnen heeft en ons zijn Geest geeft. En van dat feest deel ik graag op Facebook!