Column: Buggy

Ik zit op een bankje en denk na over de preek van komende zondag. Op één of andere manier gaat dat beter onder een open hemel. Ik weet ook niet hoe dat komt. (Hier zou nu een smiley moeten, maar daar doet OnderWeg niet aan.)

Aan de grens van mijn gezichtsveld neem ik waar dat er steeds bejaarden met buggy’s voorbijkomen. Hebben die allemaal vandaag een opa- en omadag?, gaat het door mij heen. Dan kijk ik beter en zie ik dat er geen kinderen, maar golfclubs in de wagentjes zitten. Ik bedenk nu pas dat er achter mij een golfbaan is. Tja, als je bejaard bent, heb je daarvoor alle tijd. Het lijkt me ook echt een bejaardensport, maar door dat te zeggen verraad ik vermoedelijk mijn onkunde. Dat laatste geldt trouwens voor meer (zeg maar de meeste) sporten.

Met lage drempels voor de rollator en hoge hekken en extra beveiliging voor het goede gevoel

Het is wat met die bejaarden. Steeds ouder worden en steeds langer vitaal blijven. Wat moet je ermee, met dat zwitserlevengevoel? Eindelijk tijd voor leuke dingen. Het schijnt dat je zelfs hele bejaardendorpen hebt (waar anders dan in Amerika?). Een soort vakantieparken maar dan permanent, die speciaal ingericht zijn voor een ouder publiek, met lage drempels voor de rollator en hoge hekken en extra beveiliging voor het goede gevoel.

Nu even tot de werkende generatie: is dat ons perspectief? Na je pensioengerechtigde leeftijd (ook al schuift die ietsje op) twintig of dertig jaar met vakantie, zonder onderbreking? Ik word er niet warm van. Ze zeggen weleens: in het koninkrijk van God gaat niemand met pensioen. Je kunt tot op hoge leeftijd iets betekenen. Helemaal waar. Maar ook waar is dat je best een stapje terug mag doen als je wat ouder wordt. Tijd voor de kleinkinderen en zo. Pak die buggy maar in, maar dan niet met golfclubs.