Column: Klimaatprobleem

Wim van der Schee | 7 juli 2018

Column

Een klimaatprobleem is een echt probleem dat mensen zo lang mogelijk vermijden aan te pakken. Alle politieke middelen en bureaucratische slimmigheidjes worden uit de kast gehaald om te voorkomen dat er echt iets moet gebeuren. Eerst wordt het probleem zo lang mogelijk ontkend, dan gebagatelliseerd, dan genuanceerd, dan gedramatiseerd en in dezelfde beweging door gedempt met symboolpolitiek.

Net naar de macht van de bijbehorende lobby blijkt telkens weer een nieuwe sector van bedrijven buiten de akkoorden gehouden te worden. Achter alle praatjes spartelt de praktijk van bedrijfsleven en politiek eindeloos tegen. Impliciet is de boodschap: na ons de zondvloed, voor die tijd maken wij alles op. Klimaatproblemen ontstaan onder leiders die in feite niet geloven aan een toekomst.

Is er echt nog geen enkele kerk(elijke instantie) die zich serieus door een kinderraad laat adviseren?

Zou er in de kerken ook zoiets bestaan als een klimaatprobleem? Misschien zelfs meer dan één? Het lijkt me de moeite waard om daar ten minste eens over na te denken. Iedereen voelt wel aan dat van alles anders zou gaan als we de maximumleeftijd voor kerkenraden en alle andere kerkelijke beslisinstanties eens op 35 jaar zouden stellen. Heb ik niet goed opgelet of is er echt nog geen enkele kerk(elijke instantie) die zich serieus door een kinderraad laat adviseren? Wat mag er dus niet op tafel komen? Welk probleem moet ten koste van alles vermeden worden? Aan welke toekomst voor de kerk geloven we in het Westen in feite niet meer?

Is dit het failliet van de beweging van de jaren zestig van de vorige eeuw, die in de kerk het laatste restje belichaamd geloof in dagelijkse rituelen sloopte? Is het de machteloosheid van het gesublimeerde egoïsme dat het hele christelijk geloof laat cirkelen om de vergeving van jouw persoonlijke zonden? Is het de illusie van de heilige Geest als geestverruimend middel die een vluchtig op ervaringen gericht endorfine-geloof oplevert? Of is er nog iets heel anders waar we het liever niet over hebben?

Over de auteur

Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck

Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad.

Lees artikel

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser

Alphen tot Ommen
Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen.

Lees artikel

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn

Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos

Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel