Column: Catechetenapp

Eline de Boo | 19 januari 2019
  • Column

Onze tieners gaan zonder mopperen naar catechisatie. Geen zuchten of smoesjes als ze na het avondeten ons warme huis moeten inruilen voor een kil zaaltje van de kerk. Niet dankzij de dominee, al doet hij echt zijn best. Hier moet wel God zelf aan het werk zijn, aangezien de mondige catechisanten aangeven dat ze het te schools en te veel eenrichtingsverkeer vinden. Erger nog: ze zien totaal niet in wat ze moeten met de brokken kerkleer en theologie. Wel vinden ze het gezellig om hun vrienden weer te zien en napraten doen ze ook graag, bij McDonalds. Daar gaat het namelijk over het echte leven, de dingen waar ze elke dag mee geconfronteerd worden.

Bij McDonalds gaat het over het echte leven

Natuurlijk blijft ook daar hun telefoon niet in hun zak, maar er is ontmoeting en gesprek. Dat is een verademing na de gemiddeld 7 uur en 42 minuten die een jongere per dag doorbrengt op sociale media. Een gevolg van het leven in een digitale wereld is dat de manier waarop je leert over het leven verandert. Hun telefoon vertelt hun dat het vooral belangrijk is dat ze zichzelf ontdekken, dat ze moeten genieten van onbeperkte vrijheid en zelf mogen beslissen, dat ze niets mogen missen om gelukkig te worden, dat de wetenschap bepaalt wat waar is en dat alles om seks draait.

Welk wereldbeeld zetten wij daar vanuit ons geloof tegenover? Daar gaat het op catechisatie nauwelijks over. Zo mist het mooie, traditionele middel van de catechisatie zijn doel. Het is na de Reformatie ingesteld om het rooms-katholieke verhaal te weerleggen. Dat was het heersende wereldbeeld en de protestanten wilden hun kinderen een nieuwe weg laten zien. Honderden jaren later doen we nog steeds hetzelfde. Terwijl nu het seculiere verhaal heerst. Hoe laten we onze tieners zien dat de Bijbel dat verhaal tegenspreekt? We hebben catecheten nodig die hen helpen te onderscheiden wat de wereld hun opdringt en hun het evangelie als verlossend alternatief presenteren. Die met ze optrekken op de weg die ze aarzelend met God gaan. Kunnen we niet een catechetenapp voor zulke matches ontwikkelen?

Over de auteur
Eline de Boo

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief