Column: Moeder

Dicky Nieuwenhuis | 28 februari 2019
  • Achtergrond
  • Column

Moeder, kom nog eens praten in mijn droom
Over toen, onverbloemd en zonder schroom

Op 20 oktober overleed mijn moeder. Sinds die dag kan ik niet naar dit nummer luisteren zonder tranen. Het heet ‘Moeder’ en wordt gezongen door Alex Roeka. ‘Donker en schurend’ typeert hij zelf zijn liedjes. Ik hou van zijn doorleefde stem, de treurige ondertoon, de intensiteit van zijn teksten.

Moeder, kom nog eens zitten in uw stoel
Praten over uw verzwegen gevoel (…)
Dat u liever een ander leven had gehad

Het lied ‘Moeder’ vond ik altijd al één van Roeka’s mooiste nummers, maar komt nu meer dan ooit binnen.

Mijn moeder was van de generatie ‘niet klagen, maar dragen’. Weinig mensen wisten met hoeveel gezondheidsproblemen ze kampte. Op de vraag: ‘Hoe is het?’ antwoordde ze vrijwel altijd opgewekt: ‘Goed! En met jou?’ ‘Opkomen voor jezelf’ kwam in haar woordenboek niet voor.

Het gezin waarin ze opgroeide in de naoorlogse jaren was warm en gezellig. Maar praten over wat er in je omging was een vaardigheid die weinig beoefend werd. Zeker niet als het je persoonlijke geloof betrof. Dat was te groot, te hoog – beter om daar geen woorden aan te geven.

Als u komt maak ik vuur
Er ligt nog hout zat in de schuur
Ga niet weg voordat het gloort en alles is gezegd

Ik drong niet makkelijk binnen in het hart van mijn moeder. Lag dat aan haar? Welk aandeel had ik daar zelf in? Er was een diepe verbinding waar zowel zij als ik weinig woorden aan gaven. Waarom heb ik die woorden nooit aan het papier toevertrouwd en met haar gedeeld? Nooit in haar oren gefluisterd?

Als u gaat wacht dan even
Ik wil u in mijn armen nemen

Een paar weken na het overlijden van mijn moeder stak ik op een zondagmorgen samen met mijn man en kinderen een kaars aan in de kerk. De naam van mijn moeder werd voorgelezen. Een eenvoudig – vrijwel woordeloos – ritueel. Mijn moeder, ikzelf, ons gezin, verbonden door de generaties heen, allen geborgen in Gods hand. Liefde heeft niet altijd woorden nodig.

Deze column verschijnt op 2 maart in magazine OnderWeg. OnderWeg richt zich op christenen die God en kerk liefhebben en midden in het leven staan. Probeer OnderWeg drie maanden (zes nummers) gratis!

Over de auteur
Dicky Nieuwenhuis

Dicky Nieuwenhuis is directeur van SeeYou Foundation.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief