‘Als ik bruggen wil bouwen, moet ik eerst naar mijzelf kijken’

Van een afstand kijkt ze rustig toe. Ze ziet zo’n dertig vrijwilligers die boodschappentassen vullen met allerhande producten. Af en toe spreekt ze een bemoedigend woord en geeft ze een aanwijzing. Sheryl Losiabaar is voorzitter van de Voedselbank op Curaçao. Voor haar is dit een nevenfunctie, ook op andere plekken is zij druk en wil ze bruggen bouwen: ‘We zijn maar een klein eiland en hebben elkaar echt nodig. Het is jammer dat niet iedereen dat altijd inziet.’

Sheryl Losiabaar werd begin jaren zeventig geboren als jongste in een gezin met zes kinderen: ‘Mijn zussen zeggen wel eens dat ik verwend ben, ik vind dat wel meevallen.’ Ze lacht hartelijk. ‘Als ik aan mijn jeugd denk, denk ik aan blijdschap en gezelligheid. Mijn vader is afkomstig van dit eiland, mijn moeder komt van Sint Lucia en kwam hier om te werken. Mijn vader was kraanchauffeur bij de olieraffinaderij. In het weekend was hij vrij en gingen we vaak naar het strand. Hij had een boot met de naam Sheryl.’ Weer verschijnt een grote glimlach op haar gezicht.

Psalm 8

De vader van Losiabaar is rooms-katholiek, dus kwam ze van jongs af in de katholieke kerk. Later is een deel van de familie, voornamelijk via haar oudste zus, naar de gereformeerde kerk op het eiland gegaan. ‘Ik was toen een jaar of zes. Ik herinner me dat ik nog wel de heilige communie heb gedaan, maar in mijn jeugd was ik vooral actief in de gereformeerde kerk. Ik ben nog altijd betrokken bij deze kerk.’ Ze kreeg de liefde voor God en de kerk dus van huis uit mee; die liefde heeft ze nog steeds. In wat ze hierover zegt, klinken woorden uit Psalm 8 door: ‘De schepping zit zo mooi en perfect in elkaar, ook wij als mensen. Alles is goddelijk gemaakt. Helaas gebruiken we haar niet altijd op een goede manier en zijn de keuzes die we maken lang niet altijd goed.’

Losiabaar is zich bewust van wat haar is toevertrouwd en neemt haar verantwoordelijkheid. ‘Dat deed ik al als tiener. Mijn jeugd was plezierig en fijn en dat zorgde ook ervoor dat ik veel vrijheid voelde en veel dingen tegelijkertijd deed, ik had veel vrienden en veel energie. Op een gegeven moment ben ik lid geworden van een leiderschapsorganisatie, Junior Chamber International. Ik vond dat heel boeiend en leerde over leidinggeven, activiteiten organiseren en communiceren. Nog altijd staan deze elementen centraal in mijn leven, in het werk en ook in vrijwilligerswerk.’