Onderweg

‘Bij daglicht ben ik afgeleid. Soms productief. ’s Nachts voel ik me eenzaam, zelfs in een huis vol slapende lichamen voel ik me klein en sterfelijk. De duisternis van de nacht versterkt verdriet en angst.’ Zo beschrijft Tish Warren haar eenzaamheid in haar boek Bidden in de nacht. Wanneer ik dit schrijf is de Week tegen Eenzaamheid net begonnen. Zulke acties sporen me aan om alert te zijn op het thema waarvoor aandacht gevraagd wordt.

Ik ben ook degene die de hond van de buren een aai geeft op dierendag en gehakt zou eten op woensdag als vlees eten nog politiek correct zou zijn.

Veel mensen voelen zich chronisch eenzaam, niet alleen ’s nachts, maar ook overdag. Dat aantal groeit snel. Eenzaamheid werd uitvergroot in coronatijd, maar eenzaamheid is in zichzelf een pandemie aan het worden. Op het moment dat iemand zich eenzaam voelt wordt hetzelfde gebied in de hersenen actief als bij pijn. Dat lijden is zelden zichtbaar, alleen al omdat degene die eraan lijdt juist geen verbondenheid ervaart met andere mensen. Wie ziet hem of haar?

Dat is precies wat ik me voorgenomen heb: ik wil extra alert zijn in het opmerken van mensen. Dat is wat Jezus ons voordoet wanneer Hij omziet naar Zacheüs en zoveel andere eenzamen. In de bijna lege bus zit een twintiger zacht te huilen. Ik moet iets overwinnen om naast hem te gaan zitten en te vragen wat er is. Het voelt bemoeierig en een beetje eng. Jeremy, zo blijkt hij te heten, heeft drie maanden geleden zijn moeder verloren. Zijn vader was nooit in beeld en nu is hij alleen. Hij heeft vandaag te horen gekregen dat hij aan de dialyse moet. Onbeholpen vraag ik hem wat ik voor hem kan doen. Eindelijk kijkt hij me aan en zegt: ‘U ziet me, net als mijn moeder mij zag. Dat is genoeg.’ Ik druip af, het voelt niet als genoeg. Zijn eenzaamheid houdt me die nacht wakker. Ik gebruik mijn waken om te bidden of Jeremy de zorg en liefde mag krijgen die hij nodig heeft.

Eline de Boo is schrijver met een missionaire roeping