Thuiskomst

Rond de eeuwwisseling sta ik samen met boezemvriend Erwin Plas bij een concert van de Amerikaanse band 16 Horsepower. We studeren beiden aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Kampen en trekken al een aantal jaar vrijwel dagelijks met elkaar op. Naast onze gemeenschappelijke belangstelling voor kunst en muziek, vinden we elkaar in een schijnbaar onstilbare honger naar waarheid. Beiden komen we uit een gereformeerd vrijgemaakt gezin, maar worstelen met een diepe innerlijke leegte die zelfs onze vriendschap niet kan vullen.

De woorden uit het nummer ‘Strawfoot’ van zanger David Eugene Edwards gaan me door merg en been. Zo diep dat het vaneen scheidt dat wat van de ziel is en dat wat van de geest is. Ineens is het me duidelijk: mijn ziel is vol, maar mijn geest is leeg. Hoe is dit in vredesnaam mogelijk? Van jongs af aan heb ik de bijbelverhalen gehoord. Thuis, op school, in de kerk en op catechisatie. Hoe kan mijn hart dan toch zo eenzaam en verlaten zijn?

‘Tell me how it is that you don’t want what He’s given.
It ain’t no sin, son, to be forgiven.’

(‘Vertel me waarom je niet wilt wat Hij gegeven heeft. Het is geen zonde, zoon, om vergeven te worden.’, red.)

‘Als een kind’

Het vergeven zijn. Ik kan het niet ontvangen. Jazeker, mijn ziel begrijpt het concept. Na al die jaren van onderwijs, is het heilsplan gesneden koek voor mijn verstand. En toch sta ik buiten. Mijn geest staat buitenspel.