‘Ik ben de weg gegaan van het hoofd naar het hart’

In een ontmoeting met Egbert Schuurman kan de toestand in de wereld niet onbesproken blijven. . Stapeltjes boeken en actuele tijdschriften liggen op grijpafstand van zijn leesstoel, de 86-jarige filosoof houdt alles nog nauwgezet bij.

‘Ik heb vanochtend nog niet op mijn telefoon gekeken of er berichtjes waren, ik moest opruimen voordat jij zou komen.’ Schuurmans vrouw Lydia woont vanwege een ernstige vorm van botontkalking al enkele jaren in een verpleeghuis, even verderop in Breukelen. Vijfeneenhalf jaar was hij mantelzorger tot ze een breuk opliep die het te zwaar maakte. ‘Ze schrijft brieven, elke dag weer, aan wie ze maar iets kwijt wil. Vijf keer per week eet ik bij haar.’ Het alleen wonen valt Schuurman niet mee. ‘De huiselijkheid is weg, vreselijk vind ik dat. Ik leef nu zoals ik als student ook deed, een beetje rommelig.’

Klei en water

Schuurman werd geboren in Nieuw-Buinen, in Drenthe. ‘Later zijn we in Stadskanaal gaan wonen, daar kon mijn vader een drogisterij overnemen. Het was een goede tijd, hij ging fors meer verdienen. Dat betekende dat ik kon studeren. Eigenlijk deed ik dat uit luiheid, ik las graag boeken, was altijd bezig met allerlei onderwerpen.’ Na zijn studie civiele techniek begon Schuurman aan een promotieonderzoek naar luchtbelletjes in klei en water. Terug uit Engeland, waar hij hierover colleges gegeven had, vroeg Schuurman zich af waar hij eigenlijk mee bezig was. Hij besloot het roer om te gooien en werd weer student, dit keer filosofie aan de Vrije Universiteit. ‘Dat betekende een terugval in inkomen, ik was al getrouwd. Gelukkig kon ik al snel colleges geven.’ Op de dag van zijn eerste tentamen werd zijn oudste dochter geboren. Er zouden nog een zoon en een dochter volgen en later elf kleinkinderen en vier achterkleinkinderen.