Column: Jonge diaconessen

Dat we eigenlijk jonge diaconessen waren, realiseerden m’n zus en ik ons natuurlijk niet toen we weer op moeders fiets met een pannetje eten naar tante Sjaantje fietsten. Dan zat er weer hutspot in de grote rieten fietsmand die aan het stuur hing, dan weer erwtensoep. Of een bosje tulpen, of oliebollen op oudejaarsdag.

Tante Sjaantje – wat ouder, klein van stuk, gezet, gezellige babbel – heette eigenlijk Jeanne, sierlijk op z’n Frans. Als jonge vrouw was ze tijdens de Eerste Wereldoorlog met haar familie naar Nederland gevlucht en getrouwd met Piet, een boomlange dorpse arbeider die geen woord Frans sprak. En ja, dan heet je al snel gewoon Sjaantje.

Ze leeft al lang niet meer. Toen ze ziek werd, waren we nog regelmatig op last van onze moeder met de grote fietsmand bij haar binnengestapt om iets lekkers te brengen en een praatje te maken.

Nu wil ik van ons, toentertijd in onwetendheid jonge diaconessen, geen heldinnen maken. Als er een pluim uitgedeeld moet worden, dan komt die mijn moeder toe, die naast tante Sjaantje nog vele andere ouderen en behoeftigen bedeelde met eten, bloemen en kaartjes. Dat was voor haar gewoon en voor ons dus ook.

Onze pannetjes kunnen uit de kast en de fietsmanden aan het stuur

Wat ik wel wil aangeven, is dat ruim 25 jaar later de samenleving smacht naar deze goeddoenerij. Met een uitgeklede en sinds 1 januari naar de gemeenten overgehevelde Wmo-regelgeving moeten zorgbehoevende burgers nóg meer hun eigen boontjes doppen. Armoe, eenzaamheid en hulpeloosheid zijn vaak het gevolg.

Kerken zien dat gelukkig en springen erop in. De onze in ieder geval wel. Via de wijkverpleging krijgt de diaconie hulpvragen binnen van mensen uit de omgeving van ons kerkgebouw. Onze pannetjes kunnen uit de kast en de fietsmanden aan het stuur. Kansen te over om ons geloof handen en voeten te geven.

We worden er rijker van, geloof ik. En onze (klein)kinderen ook. Vergeet vooral niet om hen mee te nemen naar de tante Sjaantjes van nu.