Ik zeg ja, omdat…

Rianne Stuij en Gerdien Doornbos blikken vooruit op hun belijdenis. ‘Als ik straks belijdenis heb gedaan, wil ik graag mijn gaven en talenten inzetten voor de gemeente.’

‘Als God niet bestaat, heeft mijn leven gewoon geen nut’

Gerdien Doornbos doet dit voorjaar belijdenis in de GKv Schildwolde.

‘Belijdenis doen is in mijn ogen een kwestie van voor God kiezen, op je doop antwoorden en dat aan de hele wereld willen laten zien. Het is niet iets waar je helemaal klaar voor kunt zijn. Je hoeft niet alles te weten en te begrijpen. Als jij weet dat je Gods kind wilt zijn en naar zijn wil wilt leven, is dat genoeg.

Vroeger was God volkomen vanzelfsprekend voor mij. Ik zag niet in waarom je ooit aan zijn bestaan zou twijfelen, totdat ik rond mijn puberteit begon te twijfelen. Dat waren ontzettend moeilijke momenten. Ik voelde God en de duivel om mij strijden. Maar juist toen ik me dat realiseerde, gaf het me kracht, want ik wist dat ik voor God wilde kiezen en dat heb ik dan ook gedaan. Daarom wil ik belijdenis doen.

Nog steeds heb ik twijfelmomenten, maar die zijn van korte duur. Als God niet bestaat, heeft mijn leven gewoon geen nut. Ik kan en wil niet aanvaarden dat het bestaan van de hele aarde, met alles erop en eraan, toeval is. Ik probeer nu te leven als een kind van God. Ik wil radicaal voor Hem gaan en het geloof er niet “even bij doen”.’

‘Ik weet dat Hij me telkens weer met open armen staat op te wachten’

Rianne Stuij doet dit voorjaar belijdenis in de NGK Langerak.

‘Ik doe belijdenis omdat ik gemerkt heb, zeker in het afgelopen jaar, dat God een heel belangrijke rol in mijn leven speelt. God heeft mij laten zien dat het er niet om gaat wat anderen van mij vinden, maar dat mijn identiteit van Hem afhangt: ik ben een geliefd en waardevol kind, geschapen door zijn hand. Hij heeft een plan met mij en weet wat het beste voor mij is. Hij heeft mij uitgekozen en nu wil ik mij aan Hem teruggeven, om mijn leven verder te gaan met Hem.

Ik heb nooit echt getwijfeld aan het bestaan van God. Toch is mijn geloof lang niet altijd even sterk geweest. Regelmatig nog vraag ik mij af of ik “goed genoeg” geloof en of God blij is met wat ik voor Hem doe.

Ik merk ook dat ik het lastig vind om op te komen voor mijn geloof, dat ik bang ben voor de reacties die ik van anderen kan krijgen. Daar schaam ik me soms wel voor. Toch weet ik dat Hij mij telkens weer met open armen staat op te wachten. Regelmatig schrijf ik dan ook een brief aan Hem, om zo het contact tussen Hem en mij open te houden. Hierdoor word ik mij er telkens weer van bewust hoeveel Hij voor mij heeft gedaan en hoeveel Hij om mij geeft.

Als ik straks belijdenis heb gedaan, wil ik graag mijn gaven en talenten inzetten voor de gemeente. Ik ben een echt “mensenmens” en vind dat het goed is om op elkaar betrokken te zijn.

Sinds kort leid ik de zogenoemde ‘Ga-met-Godclub’ bij ons in de kerk, waar de kinderen van de basisschoolleeftijd iedere zondag naartoe kunnen gaan. Ook probeer ik wat te doen aan het contact tussen ouderen en jongeren. Omdat ik ontzettend van spelletjes houd, ga ik regelmatig met een doos Rummikub op stap om vervolgens met een oudere uit de gemeente een spelletje te spelen. Je wilt niet weten hoe leuk dat is!

Als je twijfelt of je belijdenis wilt doen, blijf dan vooral bidden en Bijbellezen en praat met anderen over je twijfels. Blijf er zelf niet mee rondlopen. En het allerbelangrijkste: schaam je niet voor je twijfels! Daar zijn we immers ook mens voor. En door onze zwakheid worden we sterk. Wanneer je die twijfels overwonnen hebt, kom je er veel sterker uit. Met Hem!’