Column: Impuls voor de zomer

Apart eigenlijk dat we het kerkelijke seizoen afronden wanneer we Pinksteren vieren. Afgemat door werk, school en het kerkelijke ‘winterwerk’ vertellen we elkaar dat de rest van het voorjaar en de zomer voor onszelf zijn. Dan gaan we na een maand of acht afzien eindelijk weer eens genieten.

De temperaturen lopen op en de avonden lengen, we zetten de ligstoelen alvast in de tuin. Iedereen lijkt weer gezonder, meer energie te hebben en eropuit te gaan. Ondertussen bouwen we het Bijbelkringseizoen af en stoppen de commissies, kinderclubs en catechisatie. Gods Geest biedt troost, geeft kracht, leidt en inspireert.

Het lijkt nogal paradoxaal dat we ervoor kiezen om, juist wanneer we met Pinksteren vieren dat Gods Geest over ons is uitgestort, die Geest niet actief als gemeente te benutten. We hebben ons best gedaan, nu moeten we even bijtanken. Terwijl we belijden dat het God zelf is die ons met zijn Geest vult! De wind steekt op en wij laten onze geestelijke zeilen niet opbollen om voortvarend met het evangelie aan de slag te gaan, maar we zoeken de luwte op.

Dan gaan we na een maand of acht afzien
eindelijk weer eens genieten

Natuurlijk doen rust en ontspanning ons goed. Maar bieden die lange zomeravonden juist geen uitgelezen kansen om dat nieuwe gezin uit de kerk aan je terrastafel uit te nodigen? Om met mensen van je kring de tuin van die eenzame oudere in de achterstandswijk aan te pakken? Of om met je buren te barbecueën, of een kinderfeest voor de kids uit de straat van de kerk te organiseren? Of om een dagje te gaan fietsen met een picknickmand achterop en languit op het kleed aan je zus te vragen wanneer ze het zicht op Jezus eigenlijk verloren is?

Misschien is dat winterwerk in de gemeente wel bedoeld om ons in de donkere maanden toe te rusten zodat we daarna, met de impuls van Pinksteren, het evangelie met vernieuwde energie handen, voeten en een stem kunnen geven.