Column: Bijdragen

Wim van der Schee | 27 juni 2015
  • Column

Het was een documentaire over het dagboek van Anne Frank. En ja, ook onze altijd vriendelijke en optimistische minister-president kwam erin voor. Hij slaagde erin, in het dagboek van een ten slotte verraden en vermoord ondergedoken meisje, een boodschap te ontdekken van veerkracht en van eigen keuzes maken. Hij was blij dat wij uiteindelijk geleerd hadden om mensen niet te beoordelen op hun afkomst, maar op hoe ze in het leven staan, op wat ze bijdragen aan onze samenleving.

Na hem verschenen nog meer pratende hoofden op mijn beeldscherm, maar het duurde even voor ik weer iemand kon verstaan. Hij had het echt gezegd. Met droge ogen. Wij beoordelen mensen op wat ze bijdragen aan onze samenleving. Ongemaskerd neoliberalisme zie je zelden op tv.

Vandaar dat we niet meer aan mensenrechten doen. Vandaar dat we alleen nog maar een ministerie van veiligheid hebben. Vandaar dat je moet leren je geweten thuis te laten als je bij een sociale dienst in Nederland werkt en het landelijke ‘tegenprestatie-voor-uitkering’-beleid mag uitvoeren, inclusief boetes en straffen. Wie niet werkt, mag ook niet eten. Wij beoordelen mensen gewoon op wat ze bijdragen aan onze samenleving. Ingewikkelder is het niet.

We schenken een extra kop koffie voor wie niet weet wat VVB is

Het is maar goed dat we in de kerk volkomen immuun zijn voor die manier van denken. Daar reserveren we een complete achterste bank – en desnoods twee – voor wie er allemaal geen bijdrage aan onze kerkelijke samenleving leveren. We schenken een extra kop koffie voor wie niet weet wat VVB is. Hoe minder iemand kan, des te belangrijker is hij in het lichaam van Christus.

Zonder kinderen is het avondmaal niet compleet. We danken de Heer voor onze meest irritante dwarsliggers. Voor wie per se iets wil bijdragen, organiseren we veilige commissies, kerkenraden en kerkelijke vergaderingen, maar het is duidelijk dat die mensen nog veel moeten leren.

In de kerk is niets verplicht en zijn we maar voor één ding bang: dat iemand toch zou denken dat de kerk een vrijwilligersorganisatie is, waar je een bijdrage aan moet leveren. Dat zou niet meer de omgekeerde wereld van Jezus zijn. Tenslotte.

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief