Column: Juk

Het klinkt misschien gek, maar ik vind het gewoon fijn om in de kerk te zitten. En daarmee bedoel ik echt zitten. Niet staan en wat doen, gewoon even niks.

Ik ken collega’s die dit lastig vinden. Met gespitste oren en kromme tenen zitten zij onder andermans kansel. Als voetballers die vanaf de bank naar een wedstrijd moeten kijken. Voor mij is een vrije zondag even geen stress, de zendmodus uit en ontvangen wat God geeft.

Afgelopen zondag was het weer zover. Ik kreeg een mooie preek over het juk van Christus in een serie over rust. Ergens halverwege kwam de onvermijdelijke Man-Bijt-Hondvraag: ‘En welk juk draag jij?’

Je telt pas mee in de klerikale Quote 500 als je met de buurt barbecuet en slaapzakken voor Syrië stikt

Ik dacht er even over na, visualiseerde een plaatje en bedacht er een naam bij: het juk van de relevantie. In de eerste plaats draag ik het zelf. Wat hebben al die jaren van slapen, eten, spreken en CO2 uitstoten nu werkelijk bijgedragen aan mijn omgeving? In mijn somberste momenten schat ik mijn toegevoegde waarde laag in. In heldere ogenblikken ga ik ijverig aan de slag met preken, gesprekken en columns die ertoe doen.

Voor de kerk in Vathorst geldt misschien wel hetzelfde. Je telt pas mee in de klerikale Quote 500 als je met de buurt barbecuet, slaapzakken voor Syrië stikt en dozen voor de voedselbank vult. Tegelijk slaat de twijfel toe: moeten we niet relevanter zijn? Vorig jaar werden nog twee volwassenen uit de wijk gedoopt. Terwijl de meter dit jaar op de 0 blijft hangen.

Gelukkig schoot de preek mij te hulp. Als ik nu eens naar Jezus kom, dat juk van relevantie afleg en kies voor de lichte last van Christus? Als ik ga verlangen naar zijn koninkrijk, als ik zijn vrede meeneem in dat gesprek met mijn buurman, als ik met Jezus’ ogen ga kijken naar de Lazarus voor mijn deur. Als we nu eens ons eigen juk laten vallen en het juk van Jezus’ liefde ontvangen. Dat leeft toch een stuk lichter?