Redactioneel: De botsing blijft

Na de aanslagen in Parijs twee weken geleden is een ontelbare hoeveelheid beschouwingen over de oorzaak geschreven of uitgesproken. Er is een veelheid aan opvattingen, en toch ook weer niet. De agressie richt zich tegen ons. Maar wat betekent dat?

Het lijkt geen botsing tussen christendom en islam. De moslims steken geen kerken in brand, maar overvallen een theater en een winkelcentrum. Ze verbranden geen bijbels, maar maken mensen dood. Of ze nu gelovig of ongelovig zijn, dat maakt niet zo veel uit, belangrijkste is dat het westerse mensen van deze tijd zijn.

De aanslagen in Parijs roepen bij sommigen de herinnering op aan Karel Martel en de slag bij Poitiers in het jaar 732 of aan het beleg van Wenen door de moslims in 1683. Daar zit iets in, als illustraties dat de islam altijd al op het christendom botste en het christelijke Europa wilde overheersen.

Het agressieve deel van de islam is niet definitief te verslaan

Maar er is ook verschil. In tactiek en strategie. Agressieve moslims vechten nu niet tegen een christelijk Europa, maar tegen een seculier Europa. Al blijft het huidige Europa gestempeld door christelijke waarden als vrijheid en het respecteren van menselijk leven. Waarden die voor fanatieke moslims ondergeschikt zijn aan dat ene: Allah akbar.

Het Westen lijkt in staat om in de botsing overeind te blijven. Het heeft daarvoor de middelen en de motivatie. Dat betekent niet dat het Westen van de agressie af is. De geschiedenis laat zien dat telkens nieuwe moslimgroepen opstaan om de strijd aan te gaan. Er is geen reden om te verwachten dat dit anders wordt.

Het agressieve deel van de islam is niet definitief te verslaan. Het heeft daarvoor de middelen en de motivatie. Net als vroeger. De middelen zijn totaal anders dan in 732 of in 1683. De motivatie is hetzelfde. De botsing blijft.