Column: Spotlight

‘U bent precies wat we nodig hebben. U komt als geroepen!’ zegt de hippe jongeman die ons aanspreekt. Er staat wanhoop in zijn ogen te lezen. Hoe kunnen we hem helpen? ‘We zijn een speelfilm aan het opnemen en zoeken figuranten. Zou u willen meewerken? Anders kunnen we niet verder.’ Zijn ogen doen inmiddels meer aan die van een zeehond denken en wanneer we horen dat de film nobele motieven heeft, zwichten we.

Als ik met mijn vriendinnen naast de bekende acteurs zit en de felle lichten en camera’s op ons gericht zijn, spelen we de gevraagde emoties met passie. Tussen de opnamen door tekenen we echte contracten en na afloop worden we met applaus van de crew, maar zonder vergoeding, weer de straat op gestuurd. Maar dat geeft niet, want we hebben er een goed gevoel aan overgehouden. Twee uurtjes stonden we in de spotlight, we zijn vastgelegd op film en onze namen rollen straks over de aftiteling.

Er zijn veel mensen die het idee hebben dat ze niet eens in beeld zijn

Dat is meer eer dan ik in het gewone leven ervaar. Daar ben ik ook figurant: als echtgenote en moeder om man en kinderen te laten bloeien, in de kerk om medegemeentelid of zoeker te ondersteunen, en op de werkvloer om leidinggevenden en cliënten bij te staan. Hoor daar zeker geen klaagzang in, ik vind veel voldoening in mijn dienende rol.

Er zijn veel mensen die het idee hebben dat ze niet eens in beeld zijn. Niemand lijkt hen nodig te hebben, laat staan dat iemand ze in de spotlights zet. Wat een goed nieuws hebben we hun te brengen: dat ze voor Jezus niet zomaar naamloze figuranten zijn. Dat hun namen zullen prijken op de aftiteling aan het einde van zijn verhaal. Misschien trekken ze nu nog ongezien van opvangcentrum naar de volgende sporthal of van afwijzing naar het uitzendbureau. Maar voor God zijn ze hoofdrolspelers.