Jezus, licht voor de wereld, verlicht ons

‘Ik ben het licht voor de wereld. Wie Mij volgt loopt nooit meer in de duisternis, maar heeft licht dat leven geeft.’ (Johannes 8:12)
‘Jullie zijn het licht in de wereld. (…) Men steekt ook geen lamp aan om hem vervolgens onder een korenmaat weg te zetten, nee, men zet hem op een standaard, zodat hij licht geeft voor ieder die in huis is.’ (Matteüs 5:14-15)

Als je in Zweden een lutherse kerk binnenloopt, is de kans groot dat je een bijzondere kandelaar tegenkomt in de vorm van een wereldbol. Ik nodig je uit de tijd te nemen om daar eens bij stil te staan. Het zou je zomaar goed kunnen doen… Wat zie je? Wat gebeurt er? En wat doet het met je?

(beeld Han Hagg)

Je ziet dat de bol van binnenuit verlicht wordt door het levende licht van een grote kaars. Maar daar blijft het niet bij: zo nu en dan nadert iemand de kandelaar, neemt een klein kaarsje, houdt het in de vlam van de grote en kiest een plek in de lichtkring om daar zijn kaarsje samen met de andere te laten branden rondom het grote licht. Een verstild gebeuren: alleen de geur, de warme gloed, de dansende vlammen.

Hoe langer ik erbij stilsta, hoe meer het beeld mij te pakken krijgt. Dit is de werkelijkheid van God: Hij nodigt ons uit onszelf te laten aansteken door Christus, het centrale licht dat leven geeft, en plaats te nemen tussen de andere lichtdragers om samen zijn licht en warmte te verspreiden in een verkilde en verduisterde wereld. ‘Mag ik er ook bij?’ ‘Natuurlijk mag jij er ook bij, kom!’

Eensgezind

Het verbaast me niet dat in een land als Zweden, waar de winters extra lang en donker zijn, een kandelaar als deze traditioneel begint te worden. En dat dit fenomeen dominee Anders Frostenson inspireerde om voor het Svenska Psalmboken een lied te maken over de kerk, dat in de Nederlandse vertaling (Liedboek 970) begint met:

Vlammen zijn er vele, één is het licht,
licht van Jezus Christus,
vlammen zijn er vele, één is het licht,
wij zijn één in Christus.

Eén in Christus: eensgezind staan we om Hem heen. Hoe meer we ons richten op Hem, hoe meer we de eenheid met onze medechristenen ook zullen ervaren. Werden we niet allemaal aangestoken door één en hetzelfde licht? Misschien heb je het recent nog mogen ervaren tijdens de Week van gebed, waarin christenen uit verschillende kerken elkaar opzochten om samen te bidden.

Onvolkomen

Ik zie nog iets bijzonders op de foto: de kaarsen staan niet allemaal keurig recht in het gelid, maar eerder schots en scheef. Soms zelfs gevaarlijk scheef. Hinderlijk? Ik ervaar het meer als troostvol: zo en niet anders is toch de werkelijkheid? Schots en scheef. Onvolkomen zijn we, ook in ons branden voor Christus. Maar de Geest weet ons brandend te houden, levenslang op aarde. En daarna nog een eeuwigheid langer in volle glorie.

Daar past alleen maar een gebed bij dat in de nieuwe vertaling van Ria Borkent (Liedboek 289) klinkt als volgt:

Heer, het licht van uw liefde schittert,
schijnt in donkere diepten, schittert;
Jezus, licht voor de wereld, verlicht ons
door de waarheid die U geeft, bevrijd ons.
Schijn op mij, in mij, door mij.

Kom, Jezus, kom, vul dit land met uw Vaders glorie;
blaas, Geest, ons aan, zet ons hart in vlam,
stroom, overstroom alle naties met uw genade.
Geef ons uw woord, Heer, ontsteek hier het licht.

Webtips

• Lied 970, ‘Vlammen zijn er vele’, is te beluisteren via www.youtube.com/watch?v=wMZbLoeRl3A.
• Luister naar het origineel van Lied 289, ‘Shine, Jesus, shine’, in een verrassende uitvoering van het Chester Cathedral Choir: www.youtube.com/watch?v=F3DYXgAnE-U.

Om over door te praten

• Op welke manier(en) ben jij een ‘licht in de wereld’?
• ‘Voor ieder die in huis is’ – probeer dat eens concreet te maken: Wie zijn dat? Waarin kun jij ze bijlichten?