Redactioneel: Meer politiek in de kerk

Inmiddels heb ik de schok van Trumps verkiezing tot president van Amerika een beetje verwerkt. Wat blijft knagen, is dat hij het niet had gehaald zonder de massale steun van blanke orthodox-christelijke kiezers. Die steun kreeg hij volgens mij doordat veel van hun dominees het evangelie hebben versmald tot een zalfje voor de ziel en de politieke betekenis ervan hebben beperkt tot items als abortus en homohuwelijk. Maar hoe is dat bij ons?

Wij hebben de afgelopen jaren geleerd dat Gods koninkrijk niet alleen over ons hart of de hemel gaat, maar over het volgen van Jezus en over zijn zeggenschap over ons alledaagse leven. ‘Neem mijn leven, laat het, Heer…’ We hebben geleerd dat de aarde geen ten dode opgeschreven planeet is waar een reddingsboot met bestemming hemel ons moet afhalen, maar de door mensen bedorven schepping van God, waar het ‘uw koninkrijk kome, uw wil geschiede’ werkelijkheid moet worden.

Klinken er vooral zoete, tijdloze en geruststellende woordjes?

Hoe concreet wordt dat in de kerk gemaakt? In preken, jeugdwerk, toerusting, tucht? Wordt het evangelie van het koninkrijk zo gebracht dat het ons onrustig maakt in onze omgang met geld en goed, met ongeborenen en vluchtelingen, met andersgekleurden en andersgeaarden, met gehandicapten en kwetsbaren, met de schepping en al wat daar in is? Of klinken er van de kansel, op huisbezoek of in de gemeentekring vooral zoete, tijdloze en geruststellende woordjes? Dan kan het zomaar gebeuren dat we in dezelfde val trappen als onze Amerikaanse broers en zussen. Helpen de dominee, diaken en jeugdwerker ons om de geesten te beproeven? Spreken we elkaar in de kerk aan op levensstijl en stemgedrag?

We hebben volgens mij méér politiek in de kerk nodig: glasheldere verkondiging en toerusting over hoe Gods koninkrijk gestalte krijgt in ons leven – persoonlijk, maatschappelijk, politiek. Een appèl op ons hart, zodat onze handen en voeten in beweging komen.

En als we toch bezwijken voor de verleiding van populistische of neoliberale rattenvangers die inspelen op onze angst voor het vreemde of onbekende, zal de Heer ons dan niet herinneren aan deze woorden: ‘Er is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet toch wat de HEER van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God’ (Micha 6:8).