Een simpel briefje op de koelkast

0

Toen we nog geen vaatwasser hadden, hing er bij ons een afwasrooster op de zijkant van onze koelkast. Ik had er de woorden van Galaten 5:22-23 bijgeschreven, de bekende tekst die begint met: ‘Maar de vrucht van de Geest is liefde’ en eindigt met dat in mijn ogen vileine slotzinnetje: ‘Er is geen wet die daar iets tegen heeft.’

Arie Slob: ‘Het laten zien van de gezindheid van Christus blijft mijn kompas in kleine en grote dingen.’ (beeld Jaco Klamer)

Arie Slob. (beeld Jaco Klamer)

De christelijke moed kan je op voorhand in de schoenen zakken als je ziet hoe hoog de morele lat in Galaten 5, 1 Korintiërs 13 en andere Bijbelgedeelten wordt gelegd: geduldig zijn, goedheid betonen, niet grof en afgunstig zijn, geen zelfgenoegzaamheid vertonen, verdraagzaam zijn en nog wat van die dingen. Ik heb op plekken gewerkt waar de heersende praktijk vaak haaks stond op deze Bijbelse waarden. Dan is het best lastig om overeind te blijven. Maar laten we het niet altijd bij anderen en ver weg zoeken. Ook in een christelijke omgeving is het vaak moeilijk de gevraagde gezindheid in praktijk te brengen.

Wat is nu wijsheid als het om de gezindheid van Christus gaat? Ik kan daar geen blauwdruk voor geven. Wel ben ik ervan overtuigd dat het laten zien van die gezindheid geen theoretische exercitie is, al begint het met het besef dat de bijbehorende waarden ons niet voor niets gegeven zijn. Christus zelf ging ons er ook in voor. Dat helpt om de moed niet te snel op te geven.

Uiteindelijk staat en valt het volgens mij met het ‘gewoon’ te doen: dagelijkse oefeningen in de gezindheid van Christus. Leg de lat niet direct te hoog. Dat simpele briefje met die Bijbeltekst op onze koelkast hielp mij om geduld te betonen met mijn kinderen als ze zich weer eens probeerden te drukken voor die vervelende afwasklus.

Proberen te werken en leven met de gezindheid van Christus heeft me geholpen toen ik als twintiger voor de klas stond en er leerlingen waren die me (bijna) tot wanhoop wisten te drijven. Het hielp me in de bijna vijftien jaar van mijn lidmaatschap van de Tweede Kamer, in een wereld waar zien en gezien worden erg belangrijk is. Het hielp me ook in mijn functie als directeur, op momenten dat ik in spannende personeelssituaties belandde.

Wat een zegen om in al die verschillende levensfasen en (werk)situaties vaste ankerpunten te hebben (gehad): concrete richtlijnen voor christelijk, dienend leiderschap. Kijken naar de ander door de ogen van Christus en uiteindelijk ook daarnaar handelen. Dan valt er veel hinderlijks weg en ontstaat er ruimte voor echte ontmoeting en positieve daden. Als ik dit opschrijf, weet ik ook wel dat ik daar vaak in tekortschiet. Wat stel ik mezelf en anderen vaak teleur. Toch is en blijft het laten zien van de gezindheid van Christus mijn kompas in kleine en grote dingen. Dat laat ik me niet afpakken. De tekst op het simpele briefje op de koelkast bemoedigde me daar al in: er is namelijk geen wet die daar iets tegen heeft!

Delen.

Over de auteur

Arie Slob is minister van Onderwijs en was tot voor kort directeur van het Historisch Centrum Overijssel en de Stichting Ijsselacademie, beide in Zwolle. Daarvoor was hij jarenlang Kamerlid voor de ChristenUnie.

Reacties zijn gesloten.