Column: Groene hoop

Eline de Boo | 9 juni 2018
  • Column

Op zaterdag sjouwen we ons afval naar de papierbak, glasbak, textielbak en plasticcontainer. Vooral de drie grote zakken plastic die we met ons gezin wekelijks produceren zijn beschamend. We zijn de enigen in de wijk die plastic scheiden van de rest, omdat de gemeente het niet apart inzamelt en de verzamelcontainer een kilometer verderop staat. Onze buren vinden ons fanatiek, kennissen die actief zijn bij Milieudefensie vinden ons laks.

Duurzaamheid is zo’n gebied waarop je het nooit goed kunt doen. Dat is in zekere zin logisch, want wie is zonder zonde waar het gaat om zorg voor de schepping? Maar ik bedoel meer dat je of in het hokje ‘vervuiler’ of in het hokje ‘fanatiekeling’ geduwd wordt. Ik houd er een onrustig hart aan over: ik doe mijn best, maar tegelijkertijd weet ik dat ik hopeloos tekortschiet. En dan ga ik in de verdediging, zeker tegenover mijn groene broeders en zusters in Christus.

Er past juist verwondering als we zien
waar het wel goed gaat, waar hoop is

Zij schetsen een romantisch beeld dat de natuur een stilleven is dat je moet bewaren, terwijl God de mens in Genesis 1:28 opdroeg de schepping niet alleen te bewaren, maar ook te bewerken. De schepping is dynamisch, God schakelt mensen in. Bij het uitvoeren van die opdracht – maar ook in het waarmaken van andere geboden die Hij geeft, zoals elkaar liefhebben – maken we telkens keuzes en daarmee ook allerlei fouten.

Als we over ons gebruiken van de aarde heen kunnen kijken en geconfronteerd worden met de gevolgen van onze zonde, zoeken we naar oplossingen. Gebrokenheid is niet het einde, daardoorheen vindt vernieuwing en herschepping plaats. Dat is geen vrijbrief om maar fouten te maken, maar ook een realiteit die je mag erkennen. Bovendien is het naïef om verontwaardigd te zijn over de rommel als je vertrouwd bent met de gereformeerde theologie. Rommel is onze normale staat. Er past juist verwondering als we zien waar het wel goed gaat, waar hoop is. Zo mag de schaal waarop de Hemataart staat tot mijn verrassing bij het groenafval. Misschien ben ik wel (te) snel gerustgesteld, maar zoiets geeft mij groene hoop!

Over de auteur
Eline de Boo

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Meest gelezen

Gods blik op migratie

Gods blik op migratie

Koert van Bekkum
  • Column

En weer was er gedoe in Ter Apel. Houdt het dan nooit op? Nee, zolang de volken woeden – elders door oorlog en uitzichtloosheid, of hier met verzet tegen asiel als electoraal verdienmodel – zijn we er niet vanaf. Gelukkig beschikken Bijbellezers in Genesis 10 over een breder perspectief op geopolitieke verschuivingen en migratie. Deze ‘volkerentafel’ vertelt over de afstammelingen van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafet. Nu is Genesis 10 vaak gebruikt voor een nogal statisch beeld van landen en volken. God lijkt ieder volk immers een vaste plek te geven. En inderdaad biedt het geslachtsregister een soort wereldkaart. Maar de tekst doet meer, er zit beweging in.

Lees artikel
Begin van Genesis – geschiedenis?

Begin van Genesis – geschiedenis?

Mark Janssens
  • Opinie

Ik geloof dat het begin van de Bijbel fundamenteel is. Niet voor niets opent de Bijbel met deze hoofdstukken. Is het begin van de Bijbel geschiedenis in onze westerse zin verstaan? Dat is de vraag in het artikel van collega Ulbe van der Meer (‘De slang heeft niet gesproken’, Onderweg, mei 2026) en de reacties daarop in het nummer van juli 2026. Waarbij geschiedenis vooral betrekking heeft op feiten en concrete gebeurtenissen. Dan kun je aan de ene kant of aan de andere kant uitkomen, al dan niet met voorzichtigheid en nuances. 

Lees artikel
Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Jan Mudde
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

De afstand tussen Bob Wielenga en mij bedraagt ongeveer 9.300 km als we met elkaar beeldbellen via de smartphone van zijn vrouw Geertje. Vanaf 1980 woont en werkt Bob namelijk in Zuid-Afrika als zendeling, predikant en theoloog – Bob is tweemaal gepromoveerd aan de Universiteit van Zuid-Afrika te Pretoria. Sinds 2002 is hij met emeritaat, maar tot voor kort schreef en publiceerde hij volop. Momenteel is hij nog als docent verbonden aan het KwaZulu-Natal Missionary and Bible College. We hebben een gesprek waarin het woord ‘afstand’ de rode draad is.

Lees artikel
De mythe van de schuldige omstander?

De mythe van de schuldige omstander?

Louren Blijdorp
  • Boekbespreking

De Breepleinkerk in Rotterdam siert de cover van het indrukwekkende boek van Geert Hovingh. In die kerk verborgen de latere Kamper ethicus dr. Gerrit Brillenburg Wurth en zijn vrouw Gerda van Leeuwen samen met kostersechtpaar Jacobus en Annigje de Mars-Ouwens, 34 maanden lang zeven joodse onderduikers. Een van hen werd geboren tijdens de onderduik, in de kosterswoning. Het is een van de bijna onuitputtelijke hoeveelheid verhalen die Hovingh op tafel heeft gelegd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief