Column: Groene hoop

0

Op zaterdag sjouwen we ons afval naar de papierbak, glasbak, textielbak en plasticcontainer. Vooral de drie grote zakken plastic die we met ons gezin wekelijks produceren zijn beschamend. We zijn de enigen in de wijk die plastic scheiden van de rest, omdat de gemeente het niet apart inzamelt en de verzamelcontainer een kilometer verderop staat. Onze buren vinden ons fanatiek, kennissen die actief zijn bij Milieudefensie vinden ons laks.

Duurzaamheid is zo’n gebied waarop je het nooit goed kunt doen. Dat is in zekere zin logisch, want wie is zonder zonde waar het gaat om zorg voor de schepping? Maar ik bedoel meer dat je of in het hokje ‘vervuiler’ of in het hokje ‘fanatiekeling’ geduwd wordt. Ik houd er een onrustig hart aan over: ik doe mijn best, maar tegelijkertijd weet ik dat ik hopeloos tekortschiet. En dan ga ik in de verdediging, zeker tegenover mijn groene broeders en zusters in Christus.

Er past juist verwondering als we zien
waar het wel goed gaat, waar hoop is

Zij schetsen een romantisch beeld dat de natuur een stilleven is dat je moet bewaren, terwijl God de mens in Genesis 1:28 opdroeg de schepping niet alleen te bewaren, maar ook te bewerken. De schepping is dynamisch, God schakelt mensen in. Bij het uitvoeren van die opdracht – maar ook in het waarmaken van andere geboden die Hij geeft, zoals elkaar liefhebben – maken we telkens keuzes en daarmee ook allerlei fouten.

Als we over ons gebruiken van de aarde heen kunnen kijken en geconfronteerd worden met de gevolgen van onze zonde, zoeken we naar oplossingen. Gebrokenheid is niet het einde, daardoorheen vindt vernieuwing en herschepping plaats. Dat is geen vrijbrief om maar fouten te maken, maar ook een realiteit die je mag erkennen. Bovendien is het naïef om verontwaardigd te zijn over de rommel als je vertrouwd bent met de gereformeerde theologie. Rommel is onze normale staat. Er past juist verwondering als we zien waar het wel goed gaat, waar hoop is. Zo mag de schaal waarop de Hemataart staat tot mijn verrassing bij het groenafval. Misschien ben ik wel (te) snel gerustgesteld, maar zoiets geeft mij groene hoop!

Delen.

Over de auteur

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Laat een reactie achter