‘Ik hoef niet alles in mijn eentje te doen’

0

Eline Hogenbirk (23) is een enthousiaste en creatieve duizendpoot. Naast haar werk als trainee/online strateeg bij EO-kinderprogramma’s zet ze zich één dag per week in voor kinder- en tienerwerk in de kerk. Haar toekomst is hoopvol en zonnig. Maar het zag er niet altijd zo uit.

Eline Hogenbirk: 'Ik ben als persoon heel erg gegroeid. Ik vind wel een plekje.’ (beeld Annemarie van den Berg-Nap)

Eline Hogenbirk: ‘Ik ben als persoon heel erg gegroeid. Ik vind wel een plekje.’ (beeld Annemarie van den Berg-Nap)

Eline Hogenbirk studeerde communicatie aan de CHE. Haar studietijd voelde als een warm bad. Tot ze stage ging lopen bij een grote retailer. ‘Het was een harde, zakelijke business en dat was ik niet gewend. Ik kreeg last van faalangst en kon mezelf niet zijn. Ik moest in dat jaar ook afstuderen. Alles bij elkaar zorgde het ervoor dat ik met mezelf in de knoop raakte. Terugkijkend was ik in die tijd op zoek naar waar ik nu eigenlijk goed in was. Wat kon ik betekenen voor de wereld? Wat was mijn unique sellingpoint?’

Door te praten met haar ouders, haar vriend en mensen op school ontdekte Eline dat ze niet alles in haar eentje hoeft te doen. Ze kreeg weer hoop en vond, zoals ze het zelf beschrijft, de sparkle terug die ze kwijt was geraakt. ‘Ik was gewend om alles op te kroppen en te proberen zelf op te lossen. Door de gesprekken leerde ik stapje voor stapje mijn perfectionisme te parkeren, waardoor ik meer ademruimte kreeg. Ik ontdekte: je kunt het niet alleen. De beste ideeën zijn door meerdere mensen bedacht en ontwikkeld!’

Rust

Eline maakte een nieuwe start met haar scriptie. ‘Door duidelijke richtlijnen, aandacht en begeleiding ging de vage brei aan brokjes informatie opeens leven. Hierbij speelden bevestiging en waardering – “Je hebt een goed verhaal te vertellen!” – een belangrijke rol. Dat gaf mij hoop en motivatie. Ik kreeg eindelijk het gevoel de goede kant op te gaan.’

Eline behaalde haar diploma en solliciteerde op verschillende functies. ‘De eerste plek was een toffe functie, maar door de werksfeer en de mentaliteit die ik er voelde, heb ik de baan niet geaccepteerd. Dat vond ik heel spannend, want zou er wel iets anders op mijn pad komen? Toch vond ik het belangrijk om af te gaan op mijn gevoel. Ik bid voor keuzes die ik moet maken. Rust is daarbij een indicatie of iets goed is of niet. Geeft het mij spanning en twijfel ik er veel over? Of ga ik er juist van “sparklen”? Daar moet ik goed op letten. Soms neemt de drang om me te bewijzen het over en doe ik dingen die me eigenlijk niet liggen.’

Gelukkig kwam er een andere kans voorbij: trainee worden bij de EO. ‘Ik werd helemaal enthousiast toen ik de functie zag en ik had een rustig gevoel tijdens de gesprekken. Ik ben heel blij met deze betaalde baan, waarbij ik ook nog opleidingskansen krijg. Ook van de intervisie met de andere trainees leer ik veel. Ik heb geen idee hoe het hierna verdergaat, maar ik ben hoopvol. Ik ben als persoon heel erg gegroeid en ik vind wel een plekje.’

Delen.

Over de auteur

Annemarie van den Berg-Nap is journalist en cultureel antropoloog.

Laat een reactie achter