Redactioneel: Vacuüm

0

In de Nashvillestorm die afgelopen weken woedde, hield ik me vooral stil. Er werd zó veel gezegd, gevonden en geroepen dat ik er murw door raakte. Ik had wel door dat je applaus oogstte als je de Nashvilleverklaring en haar ondertekenaars afviel. En pek met veren wanneer je – zeker in die eerste dagen – iets van nuance wilde aanbrengen. Maar Nashville leek slechts twee smaken te kennen: vóór, en dus een intolerante homofoob, of tegen, en dus deugend en liefdevol.

Het gaf me hoofdbrekens. Waar stelligheid niet mijn minst ontwikkelde kant is, voelde ik me nu ronddwalen in een vacuüm tussen verschillende meningen. De Nashvilleverklaring deugt niet, evenals de ouderwetse handtekeningenlijst eronder van heteromannen die, zoals ik ergens las, ‘allemaal thuis een vrouw hebben zitten’. Het is een ongevoelige, destructieve actie gebleken. Maar als hooggehouden tolerantie in een handomdraai kan transformeren in rigide afkeuring van (ook) geloofsgenoten, mogen er seinen op rood springen. Iemands handtekening onder een verwerpelijke verklaring hoeft van hem of haar toch nog geen persona non grata te maken?

Niks polderen, maar stelling nemen,
het liefst inclusief veel likes

Ondertussen waren er twee mensen aan wie ik regelmatig moest denken: een dominee en mijn nicht. Ik sluit niet uit dat juist zij mij lieten zweven in dat vacuüm van het eigenlijk weinig wíllen vinden. Die dominee zette ook zijn handtekening onder het Nashvillestuk en was een poosje onze predikant – zo doopte hij onze zoons. Bij hem en zijn vrouw zag ik wat onvoorwaardelijke gastvrijheid inhoudt. Mijn nichtje leeft met de Heer en is getrouwd met haar vrouw. Zowel haar als de predikant draag ik een warm hart toe. Niet het minst omdat ik weet dat zij beiden dit warme hart voor anderen hebben, voortkomend uit hun liefde voor God.

Nederlanders staan erom bekend overal een mening over te hebben – dat bewees afgelopen weken de gestadige stroom oordelen, afkeuringen en zienswijzen. Niks polderen, maar stelling nemen, het liefst inclusief veel likes: dat staat natuurlijk haaks op mijn vacuüm van weinig wíllen vinden. Toen ik mijn nichtje de tekst van deze column mailde en vertelde als slotzin iets te willen schrijven over ‘het vacuüm vullen met liefde’, mailde ze terug: ‘Dat is een mooi eind. Want je hoeft het niet altijd eens te zijn.’

Delen.

Over de auteur

Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter