Column: Meppel en Nashville

0

Het is opvallend hoe zorgvuldig de Synode van Meppel (2017) de besluiten over man, vrouw en ambt heeft geformuleerd. Alle belangrijke besluiten beginnen namelijk met de uitdrukking ‘dat er Schriftuurlijke gronden zijn om …’ Een synodelid legde mij uit waarom die formulering was gekozen. Hij – synodeleden waren toen immers nog ‘hij’s’ – vertelde mij dat de synode zo voorzichtig formuleert omdat ze niet over de Schrift wil heersen. Terughoudend zijn uit eerbied voor de Schrift. Ik vond en vind dit een overtuigend argument. Ook een mooi en diepgelovig argument.

Ik moest hieraan denken toen ik alweer enkele weken geleden de Nashvilleverklaring onder ogen kreeg. Als er iets is wat in deze verklaring ontbreekt, dan is het wel die terughoudendheid uit eerbied voor de Schrift. Het meest opvallend is dat alle veertien artikelen beginnen met de woorden ‘Wij bevestigen dat …’ Een enkele keer staat er zelfs ‘Wij bevestigen dat God …’ Vervolgens komt er dan een stelling die de boodschap van de Bijbel zou moeten weergeven.

Kennelijk zijn ze niet ‘bijna goddelijk’ (Psalm 8),
maar zijn ze ‘helemaal goddelijk’

Ik heb dit eerst rustig tot me door laten dringen – wat overigens niet goed lukte. Ik kan dit niet anders lezen dan dat de ondertekenaars kennelijk die statuur en dat gezag hebben dat ze kunnen bevestigen wat God in zijn Woord openbaart. Kennelijk zijn ze niet ‘bijna goddelijk’ (Psalm 8), maar zijn ze ‘helemaal goddelijk’. Daarom hebben ze het recht om medechristenen – lees: heteroseksuele mannelijke christenen – te verwijten dat ze niet met één mond gesproken hebben en mede oorzaak zijn van de verwarring in de samenleving (zie het Naschrift). Deze medechristenen hebben immers voor de verwarring gezorgd. Niet zij.

Oppenheimer tekende in de NRC een grote steen met de tekst: ‘Wie zonder zonde is…’ Het zou weleens kunnen zijn dat deze cartoon scherper is dan ze op het eerste gezicht lijkt. Misschien had hij niet alleen de opstellers van de verklaring op het oog, maar alle heteroseksuele mannen in Nederland, mijzelf incluis.

Delen.

Over de auteur

Maarten Verkerk is onder meer bijzonder hoogleraar filosofie aan de TU Eindhoven en de Universiteit Maastricht.

Laat een reactie achter