Redactioneel: Verzoening

0

Op precies dezelfde dag dat ik hoorde dat onze naburige voetbalclub door een crisis uiteen dreigt te vallen, kopten de christelijke kranten over een crisis in de Christelijke Gereformeerde Kerken. In de appgroep gebruikte de jeugdtrainer dezelfde woorden als hoogleraar Selderhuis: ‘Het is crisis.’ Dat voelde ietwat curieus, maar bewees vooral dat waar mensen voor hetzelfde doel gaan zomaar verdeeldheid en wrijving kunnen ontstaan, of dat nu in een voetbalvereniging is of in een kerk.

Omdat de crisis een serieuze bedreiging is voor de voetbalteams van onze kinderen, besloot ik de inderhaast georganiseerde ouderbijeenkomst te bezoeken. Dit roerige samenzijn maakte een gezindheid in mij wakker die op zich niet nieuw was, maar zich wel nóg steviger in mij vastzette: laat een crisis in welke lokale kerk of welk kerkverband ook niet het verloop kennen van die in een voetbalclub. Dat mogen we de koning van de kerk en elkaar niet aandoen.

Waar leven is, is strijd

Wat namelijk bij het voetbal begonnen was als volwassen gesprek over een ‘principieel verschil van inzicht’ bleek uitgegroeid tot een conflict waarin emoties koersbepalend waren geworden. Het stadium van luisteren en proberen wederzijds begrip op te brengen was snel ingehaald door een loopgravengevecht met rauwe strijdmethodes. ‘Of zij weg of wij weg’, klonk het.

In de kerk moeten we kunnen leven met de werkelijkheid van het conflict. Conflicten zijn nu eenmaal wezenlijk voor het leven, want waar leven is, is strijd. Sterker nog, zo kun je opmaken uit het boek Raak de wonden aan van de Tsjechische theoloog en priester Tomás Halík: het geloof krijgt pas echt gestalte in de imperfectie van het leven, in conflicten bijvoorbeeld. Waarom? Omdat gebrokenheid vraagt om heling en vergeving, dienstbaarheid en zelfverloochening en we daarvoor, vaak via een ongemakkelijke en weerbarstige route, altijd bij Jezus de verzoener uit zullen komen. Verzoenen kun je immers alleen door de kracht van Pasen, het feest dat we nog geen week geleden vierden.

Ondertussen wordt er bij de voetbalclub toch nog een verzoeningspoging gedaan, hoorde ik. ‘k Heb er een hard hoofd in, eerlijk gezegd. Of zou dat kleingeloof zijn?

Delen.

Over de auteur

Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter