Annemarie Rietkerk over leven in vertrouwen

0

Wanneer ik Annemarie Rietkerk spreek – gebruind, in jeans en gympen – is ze net terug van een vakantie op Texel. Ze steekt meteen van wal en blijft praten tot ik zo’n twee uur later afscheid van haar neem. Haar boodschap in een notendop: leef in vertrouwen op God. Haar eigen leven zit vol stappen in vertrouwen, maar Annemarie zegt eerlijk: ‘Het blijft elke keer weer spannend.’

Annemarie Rietkerk (53) is spreekster en trainer (www.annemarierietkerk.com). Ze is getrouwd met Mark en samen hebben ze drie volwassen kinderen. Ze woont in Utrecht, waar Mark voorganger is van RijnWaarde, de NGK in het stadsdeel Leidsche Rijn.

Leven in vertrouwen is voor Annemarie niet vanzelfsprekend, blijkt uit haar verhaal. Ze pakt een klein vogeltje dat in haar studeerkamer op een centrale plek staat. ’Een paar dagen na mijn geboorte had ik zuurstofgebrek. Ik lag in het ziekenhuis en er was ineens paniek, want ik was helemaal blauw. Mijn moeder, een gelovige maar ook angstige vrouw, schrok zich rot. Ook later was ik een heel kwetsbaar kind, ik was tenger en had vaak oorontsteking. Mijn moeder heeft mij daarom altijd erg beschermd opgevoed. Ik was als dit kleine vogeltje.’

Annemarie Rietkerk. (beeld Jaco Klamer)

Annemarie Rietkerk. (beeld Jaco Klamer)

Doordat ze klein van stuk was, werd Annemarie vaak over het hoofd gezien. ‘Ik herinner me nog dat ik bij de padvinders zat en dat ik niet naar de volgende groep mocht, omdat ze dachten dat ik drie jaar jonger was dan in werkelijkheid.’ Ook mijn schooltijd was niet makkelijk. ‘Ik zat op vrijgemaakte scholen en viel als Nederlands-gereformeerd meisje uit de toon. Ik probeerde daarom vooral niet op te vallen en te doen zoals de rest. Toch voelde ik altijd dat ik er niet echt bij hoorde. Ik was niet goed genoeg. Als ik nu terugkijk op die periode, zie ik een bang, verlamd vogeltje in een kooi.’

Hoewel haar ouders hun best deden om haar meer zelfvertrouwen te geven, – ‘mijn vader zei vaak: laat je spierballen eens zien? Want ik was klein maar wel gespierd, daarom noemde mijn vader mij Spier’ – begon Annemarie zich steeds meer terug te trekken. Dat werd nog sterker toen haar moeder borstkanker kreeg, toen Annemarie zestien jaar oud was. ‘Ik vertelde niemand hoe bang ik was dat ik ook kanker zou krijgen. Op school uitte mijn angst zich in perfectionisme en faalangst. Na het vwo wilde ik graag aan de Hogeschool van Toerisme studeren, maar besloot eerst een tussenjaar te doen bij de plaatselijke VVV. Dat was een gouden zet. Ik werkte aan de balie, maar kreeg ook veel ruimte om andere creatieve dingen op te pakken. Het ging me allemaal heel goed af, waardoor ik zelfvertrouwen kreeg.’ Ze kijkt naar het vogeltje in haar handen: ‘Eindelijk kreeg ik vleugels.’

God spreekt

Niet lang daarna ontmoet ze Mark met wie ze nu dertig jaar getrouwd is. Rond haar vijfendertigste ontdekt Annemarie meer over de werking van de heilige Geest op conferenties van New Wine. ‘Mijn vader is een diepgelovig man en leerde mij dat je alles tegen God kunt zeggen. Wat ik alleen niet wist, was dat God ook iets terug zegt. Ik had geleerd dat de Geest een zachte fluistering is die troost en kracht geeft. Maar Gods Geest is een persoon en Hij spreekt nog altijd. Kijk,’ – ze pakt een matroesjka en haalt een kleiner poppetje uit de grotere pop – ‘God is in ons door zijn Geest. Je bent op een mystieke manier verbonden met God. Je kunt dus de hele dag door contact met God hebben. Ik ben gaan ontdekken dat God allang sprak, ook in mijn leven, ik had het alleen niet door.’

‘Je kunt de hele dag door
contact hebben met God’

Een ander belangrijk keerpunt vindt plaats in 2005. Mark en Annemarie hebben dan drie jonge kinderen. ‘Mark had een goede baan als consultant, we hadden familie en vrienden om ons heen, we hadden het goed voor elkaar. Toch vroegen we ons af of God niet wat anders met ons leven voor had. We gingen ervoor bidden en op een dag kwam het antwoord via een telefoontje van de vader van Mark. Hij had de indruk dat Mark theologie moest gaan studeren in Amerika. Mark was direct enthousiast, maar ik dacht: Amerika? Ik ben helemaal niet goed in Engels… Wonderlijk genoeg legde God een verlangen in mijn hart om dit avontuur aan te gaan.’

Het hele interview lezen? Abonneer je op onze nieuwsbrief en ontvang de rest van het interview gratis in je mailbox!

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Inloggen om toegang te krijgen.
Delen.

Over de auteur

Annemarie van den Berg-Nap is journalist en cultureel antropoloog.

Laat een reactie achter