Hoest?

Die bewuste donderdag, 12 maart, waren we in Hengelo met de 3G-tour. Er hadden mensen afgezegd vanwege corona, maar wij maakten ons nog niet zo druk. Zo’n vaart zou het toch niet lopen. Maar op maandag zat Nederland op slot. Geen school, geen kerkdienst, geen jeugdwerk, geen 3G-tour. De intercitytrein waarin we zaten, was abrupt tot stilstand gekomen, alsof er iemand aan de noodrem had getrokken. Nog nauwelijks bekomen van de schok, we keken elkaar nog verbaasd aan, zag ik twee sporen ontstaan.

(beeld PeopleImages/iStock)

Sommige mensen kwamen direct in actie. Vooral vanuit het landelijk jeugdwerk kwam er een stortvloed van programma’s, adviezen en suggesties over hoe je jeugdwerk draaiend kon houden zonder fysiek bij elkaar te komen. Wat een energie! Maar andere mensen waren zo druk bezig om het thuis allemaal draaiend te houden dat jeugdwerk even op een lager pitje werd gezet. Te midden van alle journaals, praatprogramma’s en meningen had ik die eerste weken ook de neiging om met mijn handen voor mijn gezicht in een hoekje weg te kruipen. De beelden van zieke en in eenzaamheid stervende mensen waren te verdrietig. Mijn hoofd stond niet naar nieuwe programma’s.

Zoom spreekuren

Na die eerste verwarrende weken begonnen we met Zoom spreekuren. Predikanten, jeugdouderlingen en jeugdwerkers deelden waar ze tegenaan liepen en wat er goed ging. Tijdens zo’n crisis ontdek je ook weer waar het ten diepste om draait. Jeugdwerk is meer dan een optelsom van goed beleid en toffe werkvormen. Dat zijn slechts middelen om je doel te bereiken. En dat doel is: met jongeren een relatie opbouwen en hen iets laten zien van wie God is zodat zij Hem ook willen leren kennen. En dat kan ook zonder fysieke club, catechese of zelf kerkdienst!

Chocoladerepen

Een jeugdwerker vertelde dat ze een stapel chocoladerepen had gekocht en bij haar jongeren langs ging om te vragen hoe het met ze ging. Een ander ging een voor een met ‘zijn’ jongeren wandelen om bij te praten. Deze jeugdwerkers doen me denken aan wie God is. Zijn naam is niet voor niets ‘Ik ben’. Dit is de naam waarmee Hij Zich aan Israël bekend maakt. God is vooral een God van zijn, van erbij zijn.

Hoest

Deze maanden schrokken we van elke hoest of kuch. Maar gelukkig was er ook een andere hoest: de vraag ‘hoe is het?’, in spreek- en tiktaal vaak verkort tot ‘hoest?’ Ook al lukt het misschien nauwelijks om het jeugdwerk handen en voeten te geven, deze vraag kun je altijd stellen. Fysiek, via WhatsApp, mail of ouderwets met een kaartje. Je zegt ermee: ‘Ik zie je en ik wil graag weten hoe het met je gaat.’ Met deze hoest kunnen we onze jongeren laten zien en merken wie God voor hen is!

Het is belangrijk om in contact te blijven met je jongeren. Maar hoe doe je dat in deze tijd? Een paar suggesties – en houd het vooral dicht bij jezelf. Kijk wat er bij jou past!

• Nodig een groepje jongeren uit bij jou in de tuin, steek een vuurkorf aan en klets op gepaste afstand met elkaar bij. Als het droog is en iedereen neemt een vest of trui mee, kun je dit nog tot ver in herfst vol houden!
• Ga bij ze langs. Maak een praatje aan de deur en vraag hoe het met ze gaat. Of ze het redden op school, hoe de start van het nieuwe jaar is geweest en of ze vrienden hebben op school.
• Vraag een aantal jongeren of ze samen met jou en de predikant een jeugddienst willen voorbereiden. Nodig alle tieners uit voor een dienst speciaal voor en met hen.
• Laat jongeren helpen bij het streamen van diensten. Zij hebben er vaak veel meer verstand van en handigheid in dan de welwillende 60-plussers die het nu vaak doen.
• Ga niet alleen voor jongeren organiseren, maar vraag hen wat ze willen en waar ze mee willen helpen. Niet voor, maar met hen denken en aan de slag gaan.