De lente staat voor de deur

Maar ze [de schepping] heeft hoop gekregen, omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt. (Romeinen 8:20b-21)

De zomer loopt ten einde. De herfst staat voor de deur. We gaan weer die donkere tijd tegemoet. En ik begin nu al te verlangen – ondanks de kleurenpracht die ons nog te wachten staat – naar die eerste frisse groene knopjes in de heggen. Er gaat iets hoopvols uit van die cyclus in de natuur. Maar wat het mensenleven betreft, de herfst confronteert mij altijd met de nietigheid van mijn eigen leven in de lijn van de generaties en de geschiedenis.

De dood – letterlijk en geestelijk – vormt een belangrijke notie in Paulus’ brief aan de Romeinen, vooral in de hoofdstukken 5 tot en met 8. In dit laatste hoofdstuk komt ook expliciet de schepping in beeld, een gestalte die gebukt gaat onder zinloosheid en vergankelijkheid. Zij deelt in de menselijke gebroken conditie. De donkere schaduw van de vergankelijkheid heeft de hele schepping in haar greep.

(beeld Jonathan Schoeps/Lightstock)

Deze passage over de schepping lijkt in Paulus’ rede bedoeld als een verbreding van het menselijke vergankelijkheidsperspectief: net als de mens is ook de schepping onderhevig aan vergankelijkheid. Die indruk wordt versterkt door het noemen van degene die haar aan haar zinloze toestand onderworpen heeft (vers 20).

Op wie doelt Paulus? Sommigen menen: God, de enige die ook in staat is de hoop te vervullen die in hetzelfde vers wordt genoemd. God is ook degene die in Genesis 3:17 de aardbodem (HSV) vervloekt. Anderen denken dat Paulus doelt op de mens. Daarvoor is ook wat te zeggen: meer dan op het eerste gezicht lijkt, klinkt in deze passage juist de relatie tussen de toestand van de schepping en het menselijk handelen mee. In zekere zin is het allebei waar.

Verder lezen? Neem een gratis proefabonnement op magazine OnderWeg en ontvang inloggegevens voor de website.