Hobby(loos)

Als ik op school iemand naar zijn hobby vraag, is de sport die ze beoefenen het antwoord. Maar dat is geen echte hobby, toch? Sport is iets om te presteren, om te winnen, niet iets wat écht voor jezelf is. Als je vraagt wat mijn klasgenoten naast school en sport doen, valt het vaak stil. Misschien hangen ze met vrienden, maar dat is vaak niet meer dan op de bank zitten met je telefoon. Ze hebben al niet veel tijd naast school, sport of muziek, en de tijd die ze hebben, besteden ze op hun telefoon. Hoe uiten jongeren zich? Met sport, sociale media of helemaal niet?

Niet lang geleden werd het telefoonverbod op scholen ingevoerd. Nu valt het pas echt op: niemand weet waarover ze kunnen praten, behalve over wat ze gisteravond op hun telefoon hebben gezien. Het gesprek loopt daarna weer snel dood. Ik weet niet hoe mijn vriendinnen hun emoties kunnen uiten en ik denk dat ze het zelf ook niet weten. Natuurlijk zitten ze weleens ergens mee, maar dan onderdrukken ze de emotie en hopen dat het weggaat. Hoe kun je het ook anders doen?

Ik denk dat hobby’s kunnen helpen. Dingen als schilderen, wandelen of schrijven kunnen je helpen je emoties te uiten en te verwerken. Maar bij veel jongeren is het zo dat als ze het proberen, ze toch weer snel stoppen, omdat ze denken dat ze het niet goed genoeg kunnen. Ik lees graag en schrijf zelf korte verhalen of gedichten, maar niemand leest ze. En dat is precies waarom ze belangrijk voor me zijn. Het helpt me begrijpen wat ik voel. Als ik dat niet had, zou ik vergeten wat ik écht dacht. Als ik op school aan anderen vertel dat ik een hobby heb, is dat bijzonder en cool. Ook al zie ik het eerder zo dat je zonder een hobby niet kunt leven.

Waarom is het zo ongewoon om niet altijd bezig te zijn met presteren? Waarom stoppen we onze emoties liever in onze telefoon dan in iets wat écht van ons is?