Mijn verlies blijft

Elze Riemer | 10 oktober 2025
  • Reportage
  • Thema-artikelen
U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Login om toegang te krijgen.

‘Ik heb geen verdrietig leven’

 Arriën Bergkamps vrouw Addy heeft Alzheimer. De vrouw met wie hij getrouwd is, is hij kwijt. Maar een verdrietig leven heeft hij niet, benadrukt Arriën. In navolging van Addy aanvaardt hij de nieuwe situatie. Met het geloof en een groot netwerk als dragende factoren bij alle veranderingen.

‘In 2015 kon Addy de caravan op de camping niet meer terugvinden. Vanaf dat moment heb ik haar altijd in het oog gehouden. Elke keer kwam er weer iets bij dat niet lukte, wat ik dan opving. In 2019 werd de diagnose Alzheimer gesteld. De vrouw met wie ik getrouwd ben, is stukje bij beetje verdwenen. Ik kan geen normaal gesprek meer met haar voeren. Maar dat wil niet zeggen dat ze er niet meer is. Ze woont ondertussen in een verzorgingshuis en als ik naar haar toe ga, vijf dagen per week, licht ze helemaal op. Ik denk dat ze me herkent, maar ik vermoed niet dat ze nog een beeld heeft van onze geschiedenis. Of er nog verbinding mogelijk is? Ja, als ik alle dingen waarmee ik bezig ben – van gisteren en morgen – thuis laat en in haar wereld stap. Dat is een wereld die zich helemaal in het nu afspeelt. We maken steevast samen een wandeling, waarbij ze geniet van alles wat ze ziet. Het is voor haar het mooiste moment van de dag. De mensen van de zorg zeggen dat ook, dat ze een andere Addy zien als ik er ben, dat ze dan helemaal opengaat. Rustig is.’

Aanvaarding

‘In mei waren we vijftig jaar getrouwd. Er waren mensen die ons feliciteerden met: “Het is wel een feest met een rouwrandje.” Dat is nou precies hoe ik het níet beleef. Natuurlijk is er verlies, maar als je daarmee voortdurend bezig bent, gaat de lol van het leven ervan af. Wij vormen niet meer samen een huishouden, dus ik moest leren om in mijn eentje een leven op te bouwen. Om mijn eigen wereld vorm te geven, zonder haar. Het was moeilijk om haar los te laten, vooral de zorg voor haar – dat vond ik misschien wel het moeilijkst, om dat over te dragen aan vreemden. Maar dat was van korte duur. Toen ze verhuisde naar het verzorgingshuis was Addy even opgetogen als wanneer ze op vakantie zou gaan. Ze heeft nooit gemopperd, het hele traject niet. Ze past zich steeds aan, aan elke nieuwe situatie. Ze aanvaardt het, zonder worsteling. Ik denk dat ik het daardoor ook kan en niet blijf hangen in verdriet. Ik heb geen verdrietig leven. Natuurlijk mis ik haar in huis. De gezelligheid van vroeger. We hadden op een dag altijd momenten van plezier en humor. Dat is voorbij. Ik heb voor mezelf duidelijke stappen gezet om het plezier in mijn leven niet alleen maar af te laten hangen van de relatie met Addy, maar ook van de invulling van mijn eigen agenda. Ik heb veel plezier in de dingen die ik onderneem en dat verzacht het gemis. Zo heb ik een museumjaarkaart gekocht en bezoek ik elke maand een museum, als het even kan met een kleinkind. Dat is ontzettend leuk. In juni ben ik zelfs tien dagen naar Rome geweest. Ik heb daarvan zo genoten!’

Ze heeft nooit gemopperd. Ik denk dat ik het daardoor kan

Steun

‘Eenzaam voel ik me niet. Want ik leef in een geweldig netwerk. Jaren geleden, toen het nodig werd, hebben we een steunkring gevormd voor Addy. Eerst waren dat vijf mensen, later vijftien. Mensen die de zorg voor Addy even van mij konden overnemen als ik even weg moest of rust nodig had. In het hele proces van Alzheimer heb ik altijd heel open kunnen communiceren met mijn kinderen, familie, vrienden, buren en mensen van de kerk. Op het moment dat het nodig is, zijn er genoeg mensen bij wie ik zo even naar binnen kan stappen om op verhaal te komen.’ ‘Het geloof is zowel voor Addy als mij de dragende factor bij alle veranderingen; de vaste grond onder onze voeten. Het besef dat je het leven niet in eigen hand hebt, in positieve zin: dat je een Vader hebt in de hemel die jou ziet en voor je zorgt. In de kerk zingt Addy nog alles mee en als ik ‘Nederland Zingt’ opzet komt ze altijd tot rust. Ik heb nooit bij haar of bij mijzelf een gevoel van opstandigheid gevoeld. Voor nu kunnen we nog samen genieten en daarvoor ben ik dankbaar.’

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Login om toegang te krijgen.

 

Over de auteur
Elze Riemer

Elze Riemer is godsdienstwetenschapper en journalist.

Meest gelezen

Gender, seksualiteit en vertrouwen – vier boeken over lhbt+-vraagstukken

Gender, seksualiteit en vertrouwen – vier boeken over lhbt+-vraagstukken

Loïs Oosterhof-van Bruggen
  • Boekbespreking

Boekbespreking n.a.v. Joël Boertjens, #Hoe dan? Gids voor een veilig gesprek over kerk, geloof en lhbt+ (Ark Media, 2023), Elise van Hoek e.a. (red.), Gendergids. Navigeren in het landschap van gender, identiteit en zorg (Buijten & Schipperheijn, 2026), Jantine Nierop, Sekse doet ertoe. Hoe mijn visie op gender en de queertheorie veranderde (KokBoekencentrum, 2025), Jetske Christoff Venema (red.), Beelddrager van God gezocht M/V/X (Buijten & Schipperheijn, 2025).

Lees artikel
Hoe lees je Genesis 1-11?

Hoe lees je Genesis 1-11?

Jan Mudde
  • Opinie

Het artikel van Ulbe van der Meer over de sprekende slang heeft de tongen losgemaakt. De reacties daarop nodigen uit tot een voortzetting van het gesprek. Graag wil ik ingaan op de bijdragen van dr. Marinus de Jong en hoogleraar Koert van Bekkum, in het bijzonder die van de laatste. In veel opzichten herken ik me daarin. Toch blijven er vragen die me vooralsnog verhinderen zijn zienswijze helemaal tot de mijne te maken. 

Lees artikel
Lichaam van Christus

Lichaam van Christus

Rieke Den Hertog- van t Spijker
  • Column

Ik weet van een klein meisje, in de jaren twintig van de vorige eeuw, dat opgroeide in een pastorie naast de kerk. Met haar broertjes en zusjes speelde ze weleens in de kerk. Het was de tijd dat er nog ‘openbare schuldbelijdenis’ in de kerk werd gedaan, en dat was net weer eens geweest. Het had diepe indruk op de kinderzielen gemaakt en ze besloten een kerkdienst na te spelen, met schuldbelijdenis en al. Via de kerktelefoon, die toen al bestond, hoorden gemeenteleden dat en die belden verontwaardigd de dominee op. Dit was godslasterlijk: kerkje spelen in de kerk.

Lees artikel
Jezus als vroedvrouw

Jezus als vroedvrouw

Suzan Sierksma - Agteres
  • Column

In het Johannesevangelie is ‘geboorte’ een belangrijk thema. Niet Jezus’ geboorte op aarde – die komt, anders dan bij Matteüs en Lukas, helemaal niet aan bod. De proloog van het vierde evangelie vertelt wel dat wie Jezus ontvangen, zelf 'uit God' geboren kunnen worden (Joh. 1:12-13). Maar als God de hemelse Ouder is, en wij kinderen van God mogen zijn, wat is dan eigenlijk de rol van Jezus?

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief