In memoriam Henk van Rhee

0

Op 20 februari 2015 stierf Henk van Rhee, 62 jaar jong, aan de gevolgen van een hartstilstand thuis op de hometrainer. Henk was in de vele functies die hij in zijn leven had een voortrekker en een vernieuwer, met diepe overtuigingen en een groot verlangen om dienstbaar te zijn aan God.

Henk van Rhee was geen meeloper, maar een voortrekker, die graag out of the box dacht.

Henk van Rhee was geen meeloper, maar een voortrekker, die graag out of the box dacht.

Het overlijden van Henk van Rhee was verbijsterend voor iedereen die hem kende als een door en door gezond mens, sterk, sportief, getraind, een wielrenner voor het leven. Verbijsterend allereerst voor zijn vrouw Dina Mazzolari, met wie hij trouwde na het overlijden van zijn eerste vrouw Lanny-van-de-Kinderkrant in 2008, en voor zijn kinderen en kleinkinderen. Maar ook voor al die mensen wier pad hij kruiste in één van vele functies die hij bekleedde.

Henk was journalist en programmamaker bij de EO, voorlichter bij het Ministerie van Justitie, directeur partijbureau en campagneleider bij de ChristenUnie, bestuurder bij Tot Heil des Volks en wethouder in de gemeente Stichtse Vecht.

Het klinkt als een indrukwekkende carrièrelijst, maar zo beleefde Henk dat allerminst. Als hij de overtuiging had dat er op zijn werk een belangrijke deur dichtging, koos hij ervoor te vertrekken, ook als er ergens anders nog geen raam was opengegaan. Resoluut, zonder eerst nieuwe zekerheden te zoeken, in vertrouwen op God. En belangrijker: al die functies waren voor hem geen carrièrestappen, maar plekken waar hij zijn Heer wilde dienen. Want dat was zijn drive: hoe kan ik gehoorzaam zijn aan God, waar kan ik dienstbaar zijn in zijn koninkrijk?

Pittig

Henk was geen meeloper, maar een voortrekker, die graag out of the box dacht. Via de EO-tv stelde hij de verkoop van kinderporno en seksueel kindermisbruik aan de kaak, decennialang voordat de rest van de samenleving stopte met het wegkijken van dit kwaad.

Ook in de vormen en methoden die hij gebruikte, was hij een vernieuwer. Hij introduceerde het gebruik van de verborgen camera bij het onthullen van abortusmisstanden en verwees onbekommerd naar Gods opdracht aan Hosea om met een hoer te trouwen om te illustreren dat je heel ver kon gaan bij het profetisch aan de kaak stellen van wat de Bijbel kwaad noemt.

Dat profetische kwam er de laatste jaren steeds sterker uit, vooral in zijn pittige en tegendraadse commentaren op wat er in Nederland en in de wereld gebeurde op www.habakuk.nu. Tegelijk bleef in het omzien naar kwetsbare mensen het priesterlijke keer op keer naar boven komen, het meest recent in zijn wethouderschap, met de veranderingen in de zorg in zijn portefeuille.

Botsing

Aan platgetreden paden had Henk een broertje dood. Altijd en overal zocht hij naar nieuwe kansen, koos hij onbetreden wegen en ging hij met passie en creativiteit op zijn doel af. Hij had heldere opvattingen over wat goed was en wat kwaad en stak die niet onder stoelen of banken.

Als wielrenner gewend aan tegenwind, ging hij bij weerstand tegen zijn overtuigingen en plannen niet snel aan de kant. Regelmatig kwam hij in botsing met de gevestigde politieke, kerkelijke of omroeporde, met de meerderheidsopinie in Nederland of met mensen die principieel dicht bij hem stonden.

Hij keek ver over de grenzen van de
eigen kerk en zocht en vond overal
zijn broers en zussen in Christus

Dat creëerde soms spanning, maar bracht hem allerminst van zijn stuk: omdat zijn overtuigingen diep gingen, maar ook omdat hij het gesprek bleef zoeken met wie het niet met hem eens was. Desnoods stond hij alleen: niet omdat hij dat fijn vond, maar omdat hij niet anders kon wanneer Gods Woord en wil voor hem duidelijk waren.

Overweldigend

Henk was lid van de NGK Breukelen en heeft die gemeente onder meer als ouderling gediend. Hij hield van gesprekken bij de mensen thuis over hun en zijn geloof, over de liefde van God en het volgen van Jezus. Met ‘regeltjes’ en ‘kerkverbandelijk gedoe’, zoals hij het beleefde, had hij weinig op. Hij keek ver over de grenzen van de eigen kerk en zocht en vond overal zijn broers en zussen in Christus, als ‘een vriend en metgezel van allen die U vrezen’.

Henk kon fel worden wanneer hij in zijn eigen kerkverband of in verwante gereformeerde kerken symptomen van vrijzinnigheid meende te ontwaren en was diep bezorgd dat de ‘glasheldere’ Bijbelse afwijzing van de homoseksuele levensstijl in orthodox-christelijke kring zou worden weg geïnterpreteerd. Hij hield die zorg niet voor zich, net zoals hij ook publiek uiting gaf aan zijn bezorgdheid over andere ontwikkelingen in onze samenleving en over de te slaperige of compromisachtige houding van orthodoxe christenen daartegenover.

Het was Henks verlangen om door God gebruikt te worden om anderen naar Jezus te trekken. In de dienst voorafgaand aan de begrafenis stond dan ook deze oproep van Paulus centraal als, zoals de predikant het typeerde, ‘Henks geestelijke nalatenschap’: ‘Namens Christus smeken wij u: laat u met God verzoenen’ (2 Korintiërs 5:20). Die verzoening had hij zelf ook overweldigend ervaren.

Bij het uitdragen van de kist klonk het lied ‘Overwhelmed’, dat Henk fietsend op de hometrainer met de koptelefoon op meezong, vlak voordat hij een hartstilstand kreeg. Daarin staat de regel: ‘God, I run into your arms.’ Of in de woorden van zijn vrouw Dina: ‘Henk is met een loflied de hemel in gefietst.’

Delen.

Over de auteur

Ad de Boer is actief in het NGK-kerkverband en was hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter