Column: Koningsdag

We houden ervan om onze koning met zijn handen in de modder te zien. Een paar weken geleden zagen we hoe hij een dorpshuis verfde.

Eline de Boo.

We genieten van zeldzame inkijkjes in het gewone leven van ons koninklijk paar en hun gezin, als ze bijvoorbeeld op de fiets de prinsesjes naar school brengen. We hebben liever een werkpaard dan een luxepaard dat leiding geeft aan het nuchtere Nederland. We zien ons staatshoofd liever ergens op de werkvloer verschijnen dan bij een abstractekunsttentoonstelling.

Vanuit economisch oogpunt is het begrijpelijk dat op Koningsdag traditionele spelen zoals koekhappen of wc-potgooien worden ingeruild voor een prominentere rol voor het lokale bedrijfsleven. Dit jaar geen hachelijke capriolen bij oud-Hollandse spelletjes in Dordrecht, maar onze vorst zal op afstand goedkeurend naar de kinderen, boten en handelswaar wuiven. Als dat maar geen afstand tot zijn volk zal creëren.

Dit jaar geen hachelijke capriolen bij oud-Hollandse spelletjes in Dordrecht

Over een paar weken, met Hemelvaart, heeft de kerk haar eigen Koningsdag. Waar koning Willem-Alexander nog aftast wat zijn rol precies is, wist Jezus precies wat Hem te doen stond. Hij voldeed niet aan de verwachtingen van de wereld en keerde alle rollen om. Hij overwon niet als een gelauwerd krijgsheer behangen met lintjes, maar triomfeerde bespot en gebroken aan het kruis.

Jezus leerde ons dat een koning er is om zijn volk te dienen. Koste wat het kost. Niet door een dorpshuis te verven – al zal Hij door zijn opvoeding in het huis van timmerman Jozef zijn hand niet omgedraaid hebben voor dergelijke klusjes – maar door heel persoonlijk de voeten van zijn discipelen te wassen.

Hij kwam bij ons heel gewoon. We verlangen naar een gewone koning die naast ons staat. Koning Willem-Alexander ‘verdient’ met zijn houding de steun van 80 procent van de Nederlanders. Ik kijk uit naar de dag dat koning Jezus dezelfde populariteitsscore haalt.