Blij geloven tussen Hemelvaart en wederkomst

U hebt Hem lief zonder Hem ooit gezien te hebben; en zonder Hem nu te zien gelooft u in Hem en ervaart u een onuitsprekelijke, hemelse vreugde.
(1 Petrus 1:8)

We hebben Hemelvaart gevierd. Jezus Christus heeft zijn missie voltooid en is teruggekeerd op zijn basis. Mensen als Maria, Marta en Lazarus konden hun leven lang terugkijken op onvergetelijke ontmoetingen met hun vriend Jezus. Zulke dierbare herinneringen hebben wij niet. Hoe kan het dat we toch in Hem geloven?

In feite staan we er net zo voor als de christenen aan wie de apostel Petrus een kleine dertig jaar na de Hemelvaart zijn eerste brief schrijft. Iemand liefhebben die je nog nooit ontmoet hebt, in iemand geloven zonder Hem te zien – dat is volgens Petrus de werkelijkheid van het geloof van deze christenen. Hij voegt nog een opvallend detail toe: ze ervaren een bijzondere vreugde. En dat terwijl de omstandigheden daar niet bepaald aanleiding toe gaven. Petrus schrijft aan mensen die ‘allerlei beproevingen verduren’ (1 Petrus 1:6).

Uniek

Die vreugde is niet slechts toekomstmuziek: het is vreugde in de tegenwoordige tijd. Petrus gebruikt twee woorden om het bijzondere karakter ervan te beschrijven. Het eerste woord is ‘onuitsprekelijk’. Deze vreugde overstijgt de gebruikelijke categorieën waarin mensen praten over wat hun blij maakt. Leg maar eens uit dat je blij bent omdat je van iemand houdt die je nog nooit ontmoet hebt.

(beeld Jorisvo/123rf.com)

‘Hemels’, het tweede woord, is een minder geslaagde vertaling. Maar het is nog niet zo gemakkelijk een alternatief te bieden. Het werkwoord dat Petrus gebruikt is verwant aan een zelfstandig naamwoord dat hij op verschillende momenten in de brief gebruikt.

Een vers eerder kijkt Petrus vooruit en heeft hij het over de lof, ‘glorie’ en roem die christenen in de toekomst zullen ontvangen op het moment van Christus’ tweede komst (vers 7, ‘eer’ in de NBV). Ongetwijfeld is dat een moment om Christus in het middelpunt te zetten, maar volgens Petrus zullen gelovigen ook ontvangende partij zijn en delen in Christus’ glorie.

Een paar verzen verder kijkt Petrus terug en heeft hij het over de verschillende manieren (hij gebruikt het naamwoord nu in het meervoud) waarop Christus na zijn lijden blijk geeft van de ‘glorie’ (vers 11, ‘luister’ in de NBV) die Hem tot een volstrekt uniek persoon maakt: de enige die kan zeggen dat Hij dood was en nu leeft, JHWH’s gezalfde en ook JHWH’s dienaar, Mensenzoon en tegelijk Zoon van God, Hij van wie Petrus ooit had gezegd: ‘zijn naam is de enige op aarde die de mens redding biedt’ (Handelingen 4:12).

Herenigd

Wat Petrus zegt over Christus’ glorie helpt ons te begrijpen wat deze vreugde uniek maakt: het vuur van deze vreugde wordt ‘aangestoken door glorie’. Christenen hebben iets om naar uit te kijken. Wanneer Christus terugkomt zullen zij door hun verbondenheid met Hem deelgenoot zijn in de publieke erkenning van zijn glorie.

Dat vooruitzicht is niet maar een mooie droom. Christenen kunnen met vertrouwen uitzien naar dat bijzondere moment, omdat Jezus in het verleden al op verschillende manieren zijn glorie heeft getoond, komend uit een situatie van ongekend diep lijden. De Zoon van God is opgestaan uit de dood en inmiddels terug op zijn basis.

Pasen en Hemelvaart zijn dagen om te vieren. Christenen kunnen vol verwachting uitkijken naar het moment waarop ze herenigd zullen worden met iemand die ze nog nooit ontmoet hebben, maar die ze altijd al hebben liefgehad en in wie ze hun leven lang hebben geloofd. En hoe meer je beseft hoe volstrekt uniek Hij is, hoe warmer het vreugdevuur brandt, zodat zelfs je tranen het niet kunnen doven.

Vraag
Denk aan al die mensen die zich lieten meesleuren door de massahysterie die uiteindelijk de terechtstelling van Jezus aan een kruis tot gevolg had. Hoe realistisch is het te denken dat het toen gemakkelijker was om in Jezus te geloven dan in de tegenwoordige tijd, nu je Hem niet ziet?