Verbondenheid vieren met brood en wijn

Het avondmaal is een gemeenschapsmaal. We vieren dat we één zijn met Christus en één met elkaar. De beleving van die eenheid is lang niet altijd vanzelfsprekend. Maar samen vieren kan ook zomaar een prachtige bevestiging worden van de verbondenheid tussen mensen die God bij elkaar gebracht heeft.

Bij brood en beker proeven we op een bijzondere manier de verbondenheid die God ons met elkaar gegeven heeft. (beeld Albanili/Shutterstock)

De Havenkerk kent elke zondag twee verschillende diensten. ’s Morgens zit het vol met hoofdzakelijk jonge mensen, ’s middags is er een groepje van gemiddeld zo’n tien mensen, voornamelijk wat oudere, geboren en getogen Schilderswijkers. De dames hebben de overhand. Een aantal van hen ging vroeger als kind naar de roomse kerk, maar de kerkgang was al lang uit hun leven verdwenen. Sinds ze in de Havenkerk komen, heeft de kerk weer betekenis voor hen gekregen. De ochtenddienst vinden ze echter te druk en te onoverzichtelijk. Daar komen steeds weer nieuwe mensen die ze niet kennen. Voor even is dat leuk, maar een kerkdienst met hun eigen vertrouwde groepje vinden ze prettiger.

Het is geen kerkdienst zoals u misschien gewend bent. We zitten rond de tafel en beginnen gezellig met een kopje koffie of thee. Dan gaat de paaskaars aan, als teken van het licht van Christus, er wordt gezongen, uit de Bijbel gelezen en gebeden, en tussendoor gewoon veel gekletst. Als er ’s morgens in de kerk avondmaal wordt gevierd, dan doen we het ’s middags ook. Dat wordt zeer gewaardeerd.

Kindertehuis

Deze dienst zijn er onverwacht twee vrouwen die er normaal niet bij zijn. Anna is er zelfs voor het eerst, ze is meegenomen door haar zus, Betsie. Corrie kennen we als een geregelde bezoekster van de buurtmaaltijd, maar niet van de kerkdienst, ook niet ’s middags. De twee nieuwe bezoeksters kennen elkaar niet, maar dan wordt er een verrassend verhaal verteld.

We zitten rond de tafel en beginnen gezellig
met een kopje koffie of thee

Zo’n anderhalf jaar geleden zat een groepje vaste buurtmaaltijdbezoeksters van de Havenkerk met elkaar te kletsen. Het gesprek ging over vroeger. Herinneringen werden opgehaald over wat ze toen deden en daarbij meemaakten. Betsie vertelde over haar werk als schoonmaakster. Ze kwam overal, in tehuizen, bordelen… Waar ze maar kon, maakte ze schoon. Ze vertelde over een zielig meisje in een kindertehuis. Zij en haar zus hadden het met haar te doen en namen haar regelmatig in het weekend mee naar huis of naar de camping. Opeens begint iemand in het groepje te huilen. Betsie schrikt en denkt: ik heb toch niks verkeerds gezegd? Maar na nog een paar snikken komt het hoge woord eruit: ‘Dat meisje was ik.’

Dankbaar

Nu wordt het avondmaal gevierd. En opeens, na meer dan veertig jaar, zitten daar zomaar Anna en dat zielige meisje van vroeger samen aan tafel. Ze blijken elkaar uit het verleden te kennen! Corrie heeft het nog steeds niet makkelijk in het leven. Maar het gaat. Ze is naar de kerk gekomen uit dankbaarheid. Ze heeft kanker, daar is ze voor behandeld. Mensen uit de kerk hebben voor haar gebeden en de dokter heeft gezegd dat het goed gaat. Daarom is ze God dankbaar.

Wat mooi om juist nu avondmaal te kunnen vieren. We danken God voor die twee jonge zussen van vroeger die meer deden dan hun werk, en natuurlijk voor het feit dat Hij deze drie vrouwen zo onverwacht weer bij elkaar heeft gebracht. Even licht er iets op van de verrassende en liefdevolle weg die God met mensen kan gaan. Bij brood en beker proeven we op een bijzondere manier de verbondenheid die God ons met elkaar gegeven heeft.