In memoriam Gerrit van Atten

Op 2 januari overleed Gerrit van Atten (85), emeritus predikant in de NGK. Gerrit van Atten staat in mijn herinnering gegrift als een lieve, zachtmoedige en vriendelijke man, die gepassioneerd de diepte van Gods beloften onder de aandacht van mensen probeerde te brengen.

Gerrit van Atten.

Van 1996 tot 2002 was ik zijn predikant. Van Atten was toen al een tijdje met emeritaat. Hij moest op zijn 59ste stoppen met het predikantschap. Reuma en de ziekte van Ménière beperkten hem ernstig in zijn mogelijkheden, en hij was hartpatiënt.

Van Atten was twintig jaar predikant in Gorinchem en werd door veel gemeenteleden zeer gewaardeerd om zijn trouw. Daarvoor stond hij in Zwijndrecht, waar hij de droevige kerkscheuring meemaakte. Dat heeft hem diep aangegrepen, gevoelig als hij was voor onrecht. Onlangs werd vanuit de GKv Zwijndrecht-Grote Lindt een poging ondernomen om een stap te zetten in de richting van verzoening. Hoewel het daar niet meer van kwam, ben ik blij dat hij dat bericht in elk geval nog heeft vernomen.

Toen ik in Gorinchem predikant was, verzorgde Van Atten met enige regelmaat overdenkingen in het kerkblad. Hij leverde ze bij mij aan op een floppydisk. Zijn overdenkingen kenmerkten zich door diepgang en werden steevast ondertekend met ‘v.A.’. Het waren geen oppervlakkige, luchtige stukjes. Je moest er echt voor gaan zitten om ze tot je te nemen.

In de jaren zeventig en tachtig schreef hij overdenkingen voor Opbouw. Stuk voor stuk doorwrochte artikelen. Je proeft de liefde voor Gods Woord en zijn rijke beloften en ook een diep verlangen om die aan mensen over te brengen. Hij spande zich actief in om de jeugd daarbij te betrekken en gebruikte eenvoudige voorbeelden uit het dagelijkse leven.

Als predikant was hij nauw betrokken bij de Rijswijkse Studieclub en zette hij zich in voor de Reformatorische Bijbelschool en de zogenoemde Pastorale Leergangen. Altijd was hij bezig met graven in de Schrift, om de parels van Gods diepe geheimen voor het voetlicht te brengen. Zijn intredetekst uit 1971 spreekt boekdelen: ‘Maar wat wij spreken, als een geheimenis, is de verborgen wijsheid Gods, die God van eeuwigheid voorbeschikt heeft tot onze heerlijkheid’ (1 Korintiërs 2:7, NBG-vertaling 1951). De heerlijkheid van God, die naar voren komt in zijn handelen aan ons. Dat is wijsheid van God, die blij maakt. En tegelijk: een ondoorgrondelijk mysterie.

Van hieruit kon Van Atten het menselijke en kerkelijke leven relativeren. Dat maakte hem mild naar mensen. Ik herinner mij hoe hij kon genieten van de verhalen van Toon Tellegen, waarin zo heerlijk de draak gestoken wordt met menselijke onhebbelijkheden. Verder staat mij voor de geest hoe hij een hulpbehoevende broeder die bij hem in de buurt woonde regelmatig opzocht, en daarmee blijk gaf om te zien naar mensen in nood. Een zwak voor de zwakken.

Van Atten heeft geleden aan de kerk. Niet alleen in Zwijndrecht, waar hij werd geschorst. Ook de gemeente van Gorinchem zijn geen beproevingen bespaard gebleven. In 2013 werd de gemeente opgeheven. Van Atten sloot zich met zijn vrouw aan bij de kerk van Sleeuwijk. Toch is hij nooit verbitterd geraakt. In gesprekken gaf hij altijd blijk van een diep vertrouwen op God. Op de rouwkaart staat dat zijn kinderen zich hem herinneren als een biddende vader.

De laatste jaren waren niet de gemakkelijkste qua gezondheid. Maar hij is gelukkig altijd de zachtaardige man gebleven die hij was. Gerrit van Atten is 85 jaar geworden. Nu is hij bij zijn heiland, die hij altijd trouw gediend heeft. Dat mag de familie en allen die hem kenden en nu missen tot troost zijn.