Attractie van abstractie

Depersonalisering begint bij het lidwoord. Zodra een boer spreekt over ‘de’ vrouw en een wielrenner uitweidt over ‘de’ benen, lijkt het te gaan om aardwezens en ledematen die zich buiten het universum bevinden. Vergelijk daarmee discussies over ‘de’ vrouw in ‘het’ ambt. Dat roept het beeld op van Kenau Simons Hasselaar die zich in het zwarte pak wil wurmen. Nu kan een kerkelijke bezinning wel wat abstractie gebruiken. Als Annemieke de consistorie binnenstapt of Mirjam zich als voorganger aandient, krijgt het gesprek toch een andere tone of voice.

Maar daar gaat dit stukje niet over. Wel een beetje: ik vraag me af wat de attractie is van abstractie? Ook in Vathorst zijn wij geneigd tot alle kwaad en daarom abstraheren wij er vrolijk op los. Over jongeren met autisme, rolstoelers, demente ouderen en veertigers zonder zichtbare beperking in de kerk. En goedgemutst als we zijn, willen wij best wat voor hen doen. Maar als ik op de Vinex één ding leer, is het dat dit niet werkt. Iedereen heeft van God een eigen gezicht en dito talent gekregen. Interessant wordt het pas als we dat samen ontdekken en niet angstvallig focussen op een beperking of doelgroep.

Zo hebben wij Erik in ons midden. Hij heeft de meest aanstekelijke lach van de hele gemeente. Dus als er wat te vieren valt, gaat hij ons voor in de gave van de schatering. Of neem Jessica. Zij staat vooraan als er een baby gedoopt wordt. En na de dienst geeft zij een free hug aan de voorganger. En waarom wonen ze ook als weer bij ons? Even nadenken… Erik is spastisch en Jessica heeft het syndroom van Down. Maar wat maakt dat uit? Het debat over ‘de’ gehandicapten in de kerk hebben wij hier voor gesloten verklaard.