Biecht
2008-01-18
Ik moet je iets bekennen. Ik heb een luxe probleem. Eentje die ik zelf gecreëerd heb… Het gaat om een van mijn kinderen. Nu is het geweldig dat hij van zingen houdt, en een voorkeur heeft voor bepaalde liederen. Een gave, zeg je. Zowel die liefde voor het zingen als het precies weten wat je wilt. Maar die selecte smaak heeft ook een andere kant. Hij lust geen volkorenbrood. En als ik hem dat toch voorschotel - omdat ik niets anders in huis heb of per ongeluk een volkoren boterham voor hem heb klaargemaakt - dan lukt het me met geen 10 Egyptische paarden om zijn mond open te krijgen. Ik heb alles geprobeerd. Van ‘Vandaag krijg je niets anders voorgeschoteld’ tot ‘Je mag niet mee naar de rommelmarkt voordat je dit opeet’ . Die mond blijft dicht. Huilen, dat wel… Ik schaam mij, voor mezelf, voor de mensen en boven alles voor God.- Jaargang 52
- nummer 2
Nu word ik behalve verdrietig ook boos… waarom luistert hij niet gewoon?
Wat zou het mooi zijn als hij zijn armpjes om me heen zou slaan, en zou zeggen: ‘ Natuurlijk doe ik dat, u weet toch wat het beste voor me is en u houdt van me, en ik houd zoveel van u!’ Wat zou ik blij worden! Maar helaas, de werkelijkheid is anders… Ik heb verdriet.
Vorige week liet iemand me iets lezen. Dat God niet meer houdt van het ene kind dan van het andere. Wel van ieder kind op een speciale manier.
Ik neem het plekje in Gods hart in dat jij niet in kunt nemen. En jij hebt bij hem een bijzondere plek die ik nooit in kan nemen. Hij houdt niet meer of minder van de dominee, de drugsverslaafde, de boeddhist, de homofiel, het moslimjongetje, of die vervelende christen. Net zo min als ik meer houd van mijn jongen als hij wel luistert. Of dat ik meer van hem zou houden dan van een van mijn andere kinderen omdat hij zo van zingen houdt. Maar hij is wel uniek in de plaats die hij inneemt in mijn hart, of ik nu verdrietig over hem ben of blij… en wacht nou eens even…
Muziek! Zijn lievelingslied! Snel zoek ik zijn lievelingslied op. En terwijl het ‘ Open the eyes of my heart, Lord’ door het huis galmt op de vroege ochtend, is het bord met de volkoren boterham in no time leeg en verbaas ik mij weer eens over Gods opvoedingsmethodes.
Annet Shawki