'Soms ben ik bang dat het mij overkomt'
1992-10-23
Ton Valkenburg. Kok Kampen. f 24,90- Jaargang 36
- nummer 22
In dit boek gaat de schrijver Ton Valkenburg in op de angst, die er bij velen heerst voor gebrekkig oud worden. De schrijver, die directeur van een verzorgingscentrum voor ouderen is, laat zien dat hij van deze problematiek goed op de hoogte is. Ouder worden wordt algemeen gezien als een negatief verschijnsel. Valkenburg gaat na wat de oorzaak van deze onderwaardering van oude mensen is.
Daarbij maakt hij duidelijk, dat deze onderwaardering niet terecht is. Men koppelt ouder worden aan aftands en hulpbehoevend worden.
Veel ouderen, maar vaak ook jongeren, worden beheerst door de angst om dement te worden. Bij het klimmen der jaren neemt bv. de vergeetachtigheid vaak toe. Dan bekruipt de oudere de angst, dat dit het begin van dementie is. Men is niet zo zeer bang om oud te worden, maar men vreest, dat men krakkemikkig wordt. We voelen allen, zo merkt de schrijver op, een neiging om ons af te zetten tegen aftakeling. Ouder worden gaat vanzelf. Zinvol oud worden is niet zo vanzelfsprekend. Dit boek is bedoeld als gedachtenvorming eh mogelijke herkenning waardoor geprobeerd wordt meer zicht te krijgen op de factoren die de levenshouding positief of negatief beïnvloeden.
Velen geloven, ten onrechte, alleen maar in de ouderdom die met gebreken komt.
Bij veel mensen komen ook angstgevoelens op grond van de verkeerde houding van de samenleving t.o.v. ouderen en de ouderdom.
Ook radio, t.v. en dagbladen, zo merkt de schr. op, beklemtonen te veel de lasten en te weinig de lusten van de ouderdom. Daarom ziet men niet meer dat deze levensfase ook een gezegende fase kan zijn. De ouderdom komt met gebreken, maar de ouderdom geeft ook momenten en mogelijkheden van innerlijke groei: te leven naar een bestemming.
Waardevol vind ik in het bijzonder het hoofdstuk, waarin Valkenburg ingaat op de Bijbelse visie op ouder worden. Over het algemeen spreekt de Bijbel positiever over de ouderdom dan wij gewend zijn. De Bijbel wijst wel duidelijk op de problemen van de ouderdom, maar ook op de glorie van de ouderdom. Valkenburg gaat daarbij nader in op wat de Prediker schrijft, speciaal hoofdstuk 12. In Prediker worden daarbij ook de harde naakte feiten genoemd: de mens takelt af op weg naar het eeuwig huis. Bijzonder van belang is ook ps.71: "Here verlaat mij niet in de ouderdom".
Daar zijn mensen, die de ouderdom zien als een noodzakelijk kwaad: oud worden en dan sterven.
Het boek van Valkenburg is een nuttig boek. Niet slechts voor ouderen en hun verzorgers, maar evenzeer voor veel jongeren, die een heel verkeerde kijk hebben op het ouder worden. Ik eindig met het slot van dit boek: "God, die mensen ook laat ervaren dat er een blij vooruitzicht mag zijn, de wetenschap dat Zijn kinderen vrijgekochte kinderen zijn. Wie oud mag worden en dit geloof kent, mag weten dat de belangrijkste levensfase nog moet komen, de vierde levensfase: Het eeuwig bij de Here zijn." Ik hoop dat dit het houvast mag zijn van ieder die dit boek gelezen heeft.