Niet christen-doen, maar samen christen-zijn
2011-02-04
Veel christenen zijn gericht op activiteiten. En zo willen ze ook niet-christenen met het evangelie bereiken. Dat vraagt veel vrijwilligers, maar levert vaak niet veel op. Een alternatief is om uit te gaan van de christelijke gemeenschap en om samen relaties te bouwen met niet-christenen. Dat biedt de gelegenheid om het evangelie in het leven van alledag te plaatsen.- Jaargang 55
- nummer 3
‘Hoe bereiken we niet-christenen?’ Stel deze vraag aan een willekeurige kerkganger. Wat voor antwoorden krijg je? ‘Organiseer een Alpha-cursus.’ ‘Zoek een evangelisatiemethode.’ ‘Begin een activiteit voor kinderen.’ ‘Richt je kerkdiensten zo in, dat niet-christenen ze begrijpen.’ ‘Doe een speciaal project.’ De grootste gemene deler van deze antwoorden is, dat ze allemaal om doen, om activiteiten en om organiseren draaien. Ze zijn allemaal afhankelijk van vrijwilligers. En ze richten zich allemaal op individuen los van hun dagelijkse context.
Waarom moeten we activiteiten niet als uitgangspunt nemen? Onderzoek van Willowcreek, de meesters in programma's, heeft geleerd, dat activiteiten en programma's, hoe goed opgezet ook, geen discipelen opleveren. Dit tot grote schrik van Willowcreek zelf. Misschien dat mensen die volgeling van Jezus zijn, kerkelijke activiteiten doen, maar kerkelijke activiteiten doen levert geen mensen op, die volgeling van Jezus zijn.
Dat is niet vreemd. Geen van deze activiteiten is deel van het gewone leven. En geen van deze activiteiten nodigt niet-christenen uit om deel uit te maken van de christelijke gemeenschap. En zoals wijlen Newbigin zei: ‘The local community is the hermeneutic of the gospel.’ Vertaald: de plaatselijke gemeenschap vertolkt het evangelie. Dus niet de activiteiten van de plaatselijke gemeenschap. Het zijn niet de programma’s, niet de websites, maar de volgelingen van Jezus zelf die het evangelie vertolken; hun woorden en hun leven.
Wat is een alternatief? Stel je een eenoudergezin zonder vader voor. We kunnen dat gezin uitnodigen om deel uit te maken van een kleine christelijke gemeenschap. Zo ervaren de kinderen wat een vader is. Dat leren ze niet via een kinderclub waar gesproken wordt over God als Vader. Dat ervaren ze, als ze vaders in hun dagelijks leven zien. En daar brengt een Bijbelverhaal over God de Vader verdriet of hoop of blijdschap. Drie of vier gezinnen kunnen besluiten om regelmatig iets samen te doen en daarbij dit en andere niet-christelijke gezinnen uitnodigen. Een dag naar het strand, een filmmiddag, of een barbecue. Een andere keer praten ze samen over opvoeding. Op die manier nodigen ze die andere gezinnen uit om deel uit te maken van hun gemeenschap. En zo ervaren zij wat het evangelie in het leven van alledag betekent. Vanaf het begin van hun ontmoetingen integreren ze ook al in de christelijke gemeenschap. Daarnaast kan op termijn een Alpha cursus aangeboden worden. Dan is het heel natuurlijk om die samen te volgen. Een kinderclub zou dan passen zijn op het moment dat de ouders de Alpha volgen. En de leiding van de Alpha wordt door de gezinnen zelf gevormd. En op het moment dat ze er klaar voor zijn, is de stap naar een eventuele samenkomst op zondag klein - ze kennen dan al vier andere gezinnen en waarschijnlijk nog wel meer.
| Conferentie evangelie en gemeenschap
Op 9 april organiseert het Missionair Steunpunt i.s.m. de GKV en de uitgever van Groei een conferentie waarop de levensstijl uit dit artikel centraal staat. Interessant voor iedereen die praktisch en principieel met missionaire gemeenschappen aan de slag wil. Het gaat dus om evangelisatie, maar ook om diaconaat, pastoraat en andere functies van de christelijke gemeenschap. Meer weten of aanmelden? Kijk op http://missionairsteunpunt.wordpress.com/ of neem contact op met Pieter Kleingeld, pieter.kleingeld@kabelfoon.nl. |
</kader>