Tussen kerk en keuken
1989-08-14
- Jaargang 33
- nummer 17
Zorgen
Als ik voor iedere keer dat ik me zorgen heb gemaakt een kwartje had gekregen, zou ik nu een gefortuneerd mens zijn. Samen met een paar vriendinnen, die ook op deze manier aardig wat bij elkaar gespaard zouden hebben, richtte ik dan een stichting op voor vrouwen tussen de vijfendertig en de vijfenvijftig.
Stichting ZZ op GG. (Zonder Zorgen op Gereformeerde Grondslag).
Tussen de vijfendertig en de vijfenvijftig, omdat deze groep van de bevolking zich volgens mij het meest onderdompelt in gepieker.
Met reden of niet, dat laat ik even zitten.
Bij die stichting zouden zusters terecht kunnen, die zich zorgen maken over - laat ik het breed nemen - man, kinderen, ouders, kerk en wereld.
Ik zou een flink groot huis kopen in Drenthe of ergens anders, als het er maar rustig is. Zusters die door allerlei geniepige zorgen door het lint zijn gegaan, zouden daar een tijdje kunnen bijkomen van hun kommer en kwel, zonder dat ze nu echt ziek of overspannen zijn. Gewoon lekker. onbezorgd zich zorgen maken over van alles en nog wat. Gedeelde smart is nog altijd halve smart en als je met een groepje van zes bent is het nog wel minder ook.
We zouden ook zorgen voor een telefoondienst. Ik kan u op een briefje geven, dat het een topdrukte zou zijn vlak voor de vakantie.
Trring ...
"Met de telefoondienst van ZZGG ..."
"Mijn zoon van achttien wil niet meer met ons mee op vakantie. Hebben we iets fout gedaan? Het was altijd zo gezellig en nu wil hij met vrienden naar Spanje. Liftend nog wel!"
"Nee zuster ... Dat is heel normaal hoor".
"Werkelijk? Ik vind dat hij niet goed snik is."
Volgende telefoontje: "Mijn zoon van achttien wil nog steeds met ons mee op vakantie. Ik zeg honderd keer tegen hem: "Ga toch fijn met je vrienden", maar hij zegt dat hij meer zin heeft om met ons naar Zweden te gaan".
"Zuster ... Dat is heel normaal hoor.
Mijn zoon zou ook mee naar Zweden willen."
Als u nu een tikje hooghartig denkt: "Maken die uilskuikens zich daar druk om", heeft u geen kinderen in die leeftijd. Want in beide gevallen gaat het erom, dat de zuster in kwestie zich afvraagt of de sfeer in haar gezin wel goed is en of ze haar kinderen wel een goede basis heeft meegegeven.
Helaas ben ik nooit bezoldigd voor mijn zorgen, zodat piekerende zusters van zo'n retraite verstoken blijven, maar het idee vond ik toch wel aardig.
Er is (uit eigen ervaring) niets zo troostend, als praten met mensen die zich om hetzelfde druk maken als jijzelf.
Een paar dagen geleden ging ik door flutzorgjes gekweld naar mijn vriendin Fieke toe.
"Met Janneke gaat het goed. De staking van het openbaar vervoer was net afgelopen toen ze in Londen aankwam en Janneke zat niet in het vliegtuig dat is neergestort. Maar ik maak me nu al zorgen of het vliegtuig waarmee hij terug moet komen niet wordt gekaapt", zei ik zwaarmoedig.
"Verder doe ik vast iets fout, want als ik heb gebeden voor de kinderen, hoor ik volgens mijn eigen en de theorieën van anderen mijn zorgen kwijt te zijn. Maar ik heb nog geen 'amen' gezegd en mijn ogen open gedaan, of ik bedenk alweer een ramp die ze zou kunnen overkomen." "Heb je dat altijd, of alleen nu", informeerde ze.
"Ik geloof alleen nu", aarzelde ik.
"Dat gaat weer over", zei ze nuchter.
En dat was waar.