Altijd dezelfde dominee
1987-03-20
Onder dit kopje schrijft ds A. J. Minnema van Blija-Holwerd in de nieuwe rubriek: IN MARGINE in de "Gereformeerde Kerkbode voor de provincies Groningen, Friesland en Drente" (wekelijks orgaan van de (vrijgemaakt) gereformeerde kerken) een stukje over de predikantsvrouw . Wij citeren daaruit de tweede helft. - Jaargang 31
- nummer 11
Een ding moet u me maar niet vragen. En dat is: Wat IS nu een echte domineesvrouw?
Dat zou ik in de verste vette niet weten. Zijn daarvoor dan bepaalde vereisten of criteria waaraan een pastoriebewoonster moet voldoen om voor die titel in aanmerking te komen? Zoiets als echte bakkers " naast en in onderscheid" met gewone warme bakkers?' Misschien leven er bij u wel bepaalde ideeën over. Hebt u bepaalde verwachtingen. In het bedoelde stukje in De Reformatie werd het gevaar daarvan ook gesignaleerd. Er viel zelfs de term:"Emosionele uitbranding bij predikantsvrouwe’. (Het was namelijk in het Zuid-Afrikaans gesteld).
Mag je dan mets van domineesvrouwen verwachten als gemeente? Ja natuurlijk wel. Maar, dunkt me feitelijk niet meer dan van elke vrouw in de gemeente. Het eerste en mijns inziens belangrijkste is, dat ze een goede vrouw IS voor haar man, haar dominee, en een moeder voor haar kinderen. Als God hun die heeft gegeven. De gemeente moet ook haar concurrente niet zijn. Haar man is met haar getrouwd en niet met de gemeente. Immers Christus zelf is de bruidegom van zijn Bruid. Dat geloof mag ook een stuk ontspanning geven in de relatie tussen de dominee, zijn vrouwen de gemeente.
Dat neemt niet weg dat de vrouw van de dominee steeds weer dezelfde man op de preekstoel ziet en hoort met het Hoge Woord van God. En ze maakt hem thuis' mee in zijn kleinheid en zwakheid.
Praatpaal moet ze zijn dikwijls. Of steunpilaar. Daarom voor haar deze keer een kleine "Erezuil". .
Domineesvrouwen à Dieu. O, ja, vanmorgen hebben mijn vrouw en ik nog een wandeling in de sneeuw gemaakt. Het is namelijk maandag.
We kunnen ons wel Vinden in deze praktische opmerkingen van ds. Minnema. Toch moet men het verwachtingspatroon van de gemeente in dit opzicht met onderschatten. Als een dominee getrouwd is en eventueel kinderen heeft gaat het oog van de gemeente' niet alleen om hem, maar evenzeer om de pastorie bewoners als zodanig. Hier valt wel te onderscheiden maar niet te scheiden! Het is een goede zaak als de domineesvrouw naar vermogen functioneert in de gemeente in haar aparte positie. Zo is dat nu eenmaal gegroeid 'in de loop der tijden. Waarom zouden we dat krampachtig proberen terug te draaien? In de gemeenschap van de kerk mag ook ZIJ, die naast haar man een bijzondere plaats inneemt, zich bewust zijn van de voorbeeldfunctie van haar echtgenoot, die tot het wondere ambt van predikant geroepen werd. Ze mag hem daarbij steunen en samen met hem 'optrekken thuis en in de gemeente.
Het mag alles strekken tot waarachtige opbouw van het lichaam van Christus!