Terloops
1989-12-22
‘...de Here zal Uw betrouwen zijn'.- Jaargang 33
- nummer 26
Het was in de maand juli 25 jaar geleden, dat ds. J.A. Vink onverwacht overleed. Veel ouderen zullen ook vandaag nog in dankbaarheid aan hem terugdenken. In het herdenkingsnummer van het Calvinistisch Jongelingsblad (11 september 1984) schreef Tini Kok een kort artikel naar aanleiding van bovenstaande woorden uit Spreuken 3 : 26. Vinks betrouwen wás op de Here! Dit betekent niet, dat hij altijd zonder vragen zat. Soms had hij zelfs véél te vragen.
Onder de door Vink nagelaten papieren was een schrift met wat aantekeningen, waarin soms heel persoonlijke dingen naar voren worden gebracht.
Hij wilde de Here dienen, maar hij vond het niet altijd gemakkelijk.
Op 14 oktober 1923 deed Vink in de Gereformeerde kerk van Vreeswijk belijdenis van Zijn geloof. Hij had daar lang over nagedacht en op die voor hem zo belangrijke dag zette hij de volgende woorden op papier: ..Ik ben des Heeren.
Nu zwijgt mijn ziele ...
Overstelpt door wat aan ontroering haar doorvoer kan zij alleen opengaan in danken en bidden, opengaan naar den hemel, naar God.
Met het gesproken 'ja' schokte even uit de trilling der kloppende aandoening. , En toen ... kon alleen - en niets anders - het dankend zwijgen geboren worden, en de .aarde zong haar zegenbede ... en de hemel sprankelde haar genade ...
..Looft, looft nu aller Heeren Heer'.
De ziel wordt nu bewust: ..Daar is beleden. Help, help nu 0 Vader, 0 God mijns levens, help nu beleven!"
Het waren geen gemakkelijke dagen voor de 22-jarige Vink, want twee dagen eerder schreef hij nog over "doorleefde teleurstelling" en "smartsluiers". Jasper wist echter waar hij met zijn moeiten heen moest en op de dag van zijn eerste avondmaalsviering (16 december 1923, twee dagen voor zijn verjaardag) schreef hij het volgende:
'k Heb nu beleefd dat Gij, mijn Heiland Mijn kracht wil zijn; dat Gij voor mij Zoon volheid van genade opent
Zóó alles uitstort, wat mij bij.
't Doorworstelen van 't aardeleven
Verkwikken zal tot levensmoed;
Dat in mij flikkert heilig streven
Om uit te zeggen van dien gloed
Die groeien kon daar Gij hem voedde
En warm zal blijven bij Uw hoede
Die leven mij en lieven doet.
Alleen deez' taal kan ik slechts uiten:
"Uw goedheid. Heer, is hemelhoog"
O, geef, dat niets bij mij kan stuiten."
Terugdenken aan Vink is denken aan iemand, die dienen wilde. En hij diende met blijdschap. De steen op zijn graf herinnert hier aan. Het dienen ging bij hem gepaard met veel worstelingen. En in die worstelingen wist hij op veel vragen geen antwoord.
Daar schaamde hij zich niet voor. Hij bleef het van de Heer verwachten!
Er zijn sommige mensen, die na hun sterven nog lang ná-spreken.
Voor mij is Vink zo iemand.